ı seyrəkləşmiş
ortaboylu arğaz bir kişi idn. Qəribə yazıq təbəssümü vardı. Elə
bil icazəylə gülümsünürdü. Həm də böyük məşəqqətlə
gülümsəməyə icazə almışdı. Elə bil yerimək, oturmaq,
yaşamaq icazəsini də böyük çətinlik və yalvar-yaxardan sonra
35
almışdı. Həm də müvəqqəti almışdı.
Köynəyinin yaxası həmişə çirkdən qartmaq bağlayırdı.
Ayıq vaxtlarında savadlı korrektor idi. Bütün aldığını içkiyə
verirdi. Arvaddan, oğul-uşaqdan da heç kəsi yox idi. Özü
deyərdi ki, bir həsirəm, bir də Məmməd Nəsir.
Onu idarədə Dadaş saxlatdırırdı. Dadaş olmasaydı, yəqin
içməyin ucbatından çoxdan qovulmuşdu. Bir vaxtlar, 30-35 il
bundan qabaq bərk dost imişlər. Can bir qəlb. İndi bu
dostluqdan əsər-əlamət qalmamışdı. Amma hər halda Dadaş
həmişə onu müdafiə edirdi: "İşiniz yoxdur, dəyməyin, yola
verin getsin, bədbəxt adamdır".
Məmməd Nəsirdən ucuz şirin çaxır iyi gəlirdi.
—Ömər Xəyyam deyir ki:
Bər xaki fikəndi meyi qulqun məra
Xakəm bədəhən məgər to məsti rəbbi!
Yəni mən içmişəm, ay fələk, sən nöş piyansan? Farsların
yaxşı bir sözü var: rus demişkən, aslan yest aslan. Bir həsirəm,
bir Məmməd Nəsir. Bir gün mənəm, Hüseyn Sərrafdır, bir də
Səlim Şeyda vardı, şair-qəzəlxan idi, şair deyirəm e sənə,
indikilərdən yox, əsl şair, görürsən dayanıb səninlə danışır,
birdən susur, gedir özünə, fikirləşir, bəli bir az keçir, bir qəzəl!
Nədi, təbi gəlib, elə bil ağzından dürr tökür.
Bülbülü Şeydanın halın sorma nasehdən, fəqir,
Hər tikəndə qanı vardır, könlünü güldən soruş.
Hə, onu deyirəm axı, həmin bu Səlim Şeydadır, mənəm, bir
də Sərraf, mömin kişilərdən biri idi. Gündüz mollalıq edirdi,
axşamlar Əsli Kərəm oxuyurdu. Hə, üçümüzük — Məmməd
Nəsir əlini boğazına çəkdi, — bax bura qədər içmişik, nuş
olmuşuq. Amma indi gərək paxmellənək. Di gəl bir qara qəpik
pulumuz qalmayıb. Bir də gördük Sisyanov küçəsiylə
36
Bandelninin tinindən Əhməd Fani gəlir. Getdik tutduq onu,
dedik bəs Mirzə, sən bilirsən ki, biz sənin dostunuq. Dedi, bəli,
bilirəm. Niyə də