sizin xahişinizə əməl elədim, — dedi. — Üç gün
keçdi, bu gün bazar ertəsidir, bu gün ərizəmi direktora vermək
istəyirəm:
Dadaş:
—Demək, hər halda, çıxmaq istəyirsən burdan? — dedi. —
Bəs harda işləyəcəyini necə, fikirləşmisən?
—Fikirləşmişəm, narahat olmayın. Geoloji ekspedisiyaya
götürürlər məni.
Dadaş uzun zaman dinmədi, zənlə Zaura baxdı:
—Yaxşı, atangilə necə izah eləyim mən bu xəbəri?
Zaur:
—İzah eləmək lazım deyil, — dedi. — Bu axşam özüm
atama deyəcəm, hər şeyi özüm deyərəm ona.
***
Hətta futbol oynayan uşaqlar da onu görüb dayandılar və ən
balacası oyundan ayrılıb yuxarı, evlərinə qaçdı ki, bu təzə
xəbəri çatdırsın... Zaur tamam sakit idi. Həyətlərindən, futbol
oynayan uşaqların arasından keçdi, pilləkənlərlə yavaş-yavaş
qalxmağa başladı. Artıq xəbər yayılmışdı və qonşular müxtəlif
pəncərələrdən oğrun-oğrun baxırdılar. Zaura elə gəldi ki, hətta
Murtuzovların pəncərəsində Murtuz Balayeviçin şəxsən öz daz
başı da göründü.
Mis lövhə üstündə "Professor M. Zeynallı" yazılmış qapıya
324
yanaşdı. Zəngi basanda tamam sakit idi, amma qapının
ardından tələsik addımları — anasının addımlarını eşidəndə öz
ürəyinin döyüntülərini də eşitməyə başladı.
Qapı açıldı, anasını gördü, darhal da başa düşdü ki, bu gəlişi
qəfil deyil anası üçün: "Dadaş agah edib" — deyə ağlından
keçirdi:
—Xoş gördük, ana! — dedi.
Anası da sakitcə:
—Xoş gördük, — dedi və əlavə etdi, — gəlsənə içəri, — və
bircə bu cümlədən məlum oldu ki, didərgin oğul neçə
müddətdən sonra doğma ocağının başına qayıdıb. Çünki axı
daima yaşayan adamı içəri xüsusi dəvət eləməyə nə hacət?
Dəhlizə girdi. Paltosunu çıxara—çıxara anasının davranışına
təəccüblənirdi — nə "ah-of" eləmişdi anası, nə qışqırmış, nə
ağlamış, nə onu tənbeh etmiş, nə də bağrına basıb sevinmişdi.
Çox adi və sadə görüş idi bu, elə bil heç nə olmamışdı.
Zaur:
—Atam necədir? — dedi. Anası:
—İndi babatdır, — dedi. Sonra əlavə etdi. — Yaman
qorxuzmuşdu bizi, təzyiqi qalxmışdı, ürəyi də incidirdi.
Zaur