r atasının otağına daxil oldu. Məcid stolunun arxasında
oturub işləyirdi. Zauru görüb ayağa qalxdı, əl uzatdı.
Sonra hər ikisi oturdu və Zivər xanım getdi çay dəmləməyə.
Sükutu Zaur pozdu:
—Necəsən?
Məcid uzun-uzadı, durğu işarələri işlətmədən, xəstəliyindən,
həkimlərin konsiliumundan, təyin etdiyi dərmanlardan
danışırdı və hər ikisi başa düşürdü ki, bu müfəssəl söhbətin
əsas məqsədi aralarındakı yabançılığı dəf etmək, keçmiş
məhrəmliyi yenidən bərpa etmək üçündür — bütün bunlar üçün
isə vaxt, müəyyən muddət lazım idi — hər hansı danışıqlarla,
kənar, əsl mətləbə dəxli olmayan söhbətlərlə doldurulmalıydı
aralarındakı bu vaxt uçurumu, zaman yarğanı.
Zivər xanım otağa qayıtdı, gözləri qıpqırmızı idi, amma üzü
325
gülürdü. Zivər xanımın armudu stəkanlarda gətirdiyi çaydan
qurtum-qurtum içir və üçü bir yerdə Məcidin xəstəliyindən
danışırdılar. Zivər xanım arabir ötəri replikalarla Zaura
ailələrindəki son xəbərlərdən məlumat verirdi, gəlib-gedəndən
danışırdı, kim zəng eləyib, kim soruşub, kimdən məktub gəlib,
sözarası Zaurun kooperativ mənzilinin hazır olduğunu da
eşitdirdi oğluna və dedi ki, bu günlardə ev təhvil veriləcək.
Orderlər hazırdır, bir nəfər öz gözüylə görüb.
Atası görünür yorulmuşdu bu söhbətdən, gərginlikdən və
tez-tez masası tərəfə, açıq qalmış kitablara, kağızlara tərəf
baxırdı. Zaur ayağa qalxdı, atasıyla görüşmədən o biri otağa
keçdi. Zivər xanım onun dalınca gəldi və bu an Zaur anasının
gözlərində qorxu, təlaş oxudu. Bu təlaş vəziyyətin qeyrimüəyyənliyiylə,
Zaurun gəlişinin aydın olmayan məqsədiylə
bağlı idi. Atası da, Zivər xanım da bilmirdi ki, Zaur necə gəlib
— birsaatlığa, ikisaatlığa xəstə atasına baş çəkməyə, ya
həmişəlik... Təhminəylə biryolluq əlaqəni kəsib evlərinə
qayıdıb, ya qısa bir müddətə rüsxət alıb, bədbəxt ata-anasını
yoluxmağa gəlib? Və odur ki, Zivər xanım diqqətlə oğlunun
hərəkətlərini izləyirdi — hara, hayana gedəcək, çöl qapısına
tərəfmi, öz otağına tərəfmi, ya da bəlkə elə bu otaqda