oturacaq,
yeməyə bir şey istəyəcək... Zaur divarlara göz gəzdirdi, elə bil
ilk dəfəydi görürdü bu oboyları.
Sukut üzücü, dözülməz idi. Zivər xanımın hövsələsi
çatmadı:
—Yerini dəyişmişəm, — dedi. — Çiməcəksən?
Zaur da yalnız bu suala deyil, verilməmiş, amma nəzərdə
tutulmuş başqa suala cavab olaraq:
—Hə, — dedi.
***
Çiləyin isti iynələrindən sonra, dabandaşının təmasından
sonra, köpüklü şampunların mülayim tumarlarından sonra
tərtəmiz, ağappaq yatağa uzanmaq, tanış otağın doğma
326
divarlarına — hər qarışı, hər çapığı, hər məftili, xətti, ləkəsi
tanış olan divarlara baxmaq nə qədər xoş idi. Divarlara haçansa
Zaurun özünün çəkdiyi fotoşəkillər vurulmuşdu, çarpayısının
yanında, gecə dolabçasının üstünə siqaret qutusu, alışqan,
külqabı, yapon tranzistoru və maqnitofon qoyulmuşdu,
yerindən durmadan ancaq əlini uzadaraq musiqi dinləyə bilər,
siqaret çəkər, fikir-xəyallara dala bilərdi. Cürbəcür cihazların
dəlisiydi, səsyazan aparatlarla saatlarla əlləşməyi,
fotoqrafiyayla məşğul olmağı sevərdi. Sonra — maşın sürməyə
başlayandan sonra — bu həvəsləri kölgədə qaldı, çoxundan vaz
keçdi. Əsas marağı, həvəsi maşın motoruyla əlləşmək oldu. Bu
həvəsin sayəsində idmanı da unutmuşdu tamam, qantellər,
espanderlər otağın bir güncündə atılıb qalmışdı. Amma nahaq
yerə — idmanı boşlamaq olmaz — yaşı da elə yaşdır ki,
idmanla ardıcıl məşğul olmasa, bir də görürsən, Dadaş kimi
göbək bağladı.
Dadaşın adı beyindən keçən kimi, dərhal telefon səsləndi və
Zaur diksindi bu zəngdən. Amma o saatca da düşündü ki, daha
hər telefon zəngindən diksinməyə, təlaş keçirməyə səbəb
yoxdur: nə Təhminəni çağıran kişi səsləri eşidəcəkdi
dəstəkdən, nə anasının Təhminəyə aid olan hədələrini,
söyüşlərini heç kəs onun "allo"suna cavab olaraq dəstəyi
şırpadan asmayacaqdı daha.
Dəstəyi götürdü:
—Bəli.
—Zaur?!
—Bəli. — Mədinənin səsini tanımışdı.
—Danışa bilərsiz, ya bəlkə çıxıb avtomatdan zəng vurasız
mənə.
—Yox niyə ki, lap rahat danışa bilərəm, buyurun, —