— soyuq
bir nəzakətlə deyirdi bu sözləri.
—Üç gündür sizi axtarıram, tapa bilmirəm, nə işdə, nə
evinizdə.
—Nədir ki, nə olub?
327
—Bilmirəm, Zaur, — o həyəcanlı idi, — bilmirəm telefonla
bu barədə danışmaq olarmı. Telefonunuz paralel deyil ki?
—Yox.
—Bilirsiz... Təhminənin halı yaman xarabdır.
—Niyə, nə olub ki?
—Necə nə olub? Tamam halı özündə deyil yazığın...
Əlbəttə, bilmir ki, mən sizə zəng vurmuşam, yoxsa qoymazdı,
amma siz gedəndən bəri dəli-divanə kimidir. Qorxuram ki, lap
özünə bir şey eləyər.
—Siz nə danışırsız? — Zaurun tonunda istehza var idi,
halbuki qəsdən deyildi bu istehza, öz-özündən rişxənd, kinayə
kimi alındı.
—Dünən gecənin bir aləmində oyandım — bilmərəm üç idi,
dörd idi, neçəydi — gördüm işığı yanır. Həm də musiqi
eşidilir. Təəccüb qaldım. Durub keçdim yanına, gördüm oturub
divanın üstündə, əlləriylə dizlərini qucaqlayıb, musiqiyə qulaq
asır və içir... Bir şüşə konyakı təkbaşına içib.
—Daha niyə nigaran qalırsız ki, — dedi Zaur, — bundan da
yaxşı kef olar?
Mədinə səbirsizliklə:
—Eh, ay Zaur, — dedi, — Niyə özünüzü bilməməzliyə
qoyursuz? Başa düşmürsüz ki, halı çox pisdir Təhminənin,
mənə deyirdi ki, özümü öldürmək istəyirəm.
Zaur susmuşdu.
—Niyə başa düşmürsüz axı? Sevir e sizi. Hamıdan çox sizi
sevir...
Zaur:
—Bəli, "hamıdan çox" — deyə təkrar elədi, — elə iş də
bundadı ki, "hamıdan"... "hamıdadır" elə iş...
Mədinə bu sözləri qulaqardına vurdu.
—Bilmirsiz ki, əriylə da sizdən ötrü ayrıldı?
Zaur:
—Əşi, boşlayın görək, — dedi. Təzədən bütün bunlara
qayıtmaq istəmirdi, amma tam arxayınlaşmaq üçün
328
Təhminənin başında heç bir fəlakət olmadığını da bilməliydi.
Əlbəttə ki, Mədinə hər şeyi şişirdir. Ayrılıqlarının ilk günləri
Zaurun da az qala bağrı çatlayacaqdı, amma bax bir neçə gün
keçdi, yavaş-yavaş sakitləşib, toxtayıb.
Mədinə:
—Sabah axşam bizə gəlin, — dedi. — Təhminəgilə yox e,
bizə, mənim mənzilimə. Bir oturaq, ağıllı—başlı danışaq.
Burda nə isə bir anlaşılmazlıq olub, vallah, kimsə