girib
aranıza... Yaman yazığım gəlir qıza...
Zaur:
—Yaxşı, — dedi. — Gecəniz xeyrə qalsın.
—Gecəniz xeyrə qalsın. Amma məbadə deyəsiz mənim
zəng elədiyimi.
Bəli, buyurun görək... Evə qayıtdığı ilk axşam, rahat
keçirmək istədiyi ilk axşamı da burnundan tökdülər. Axı qəti
söz vermişdi özünə — bütün olan-keçənləri biryolluq kəsib
atsın, yenə təzədənmi başlanmalıdır hər şey? Əlbəttə, sabah
Mədinəgilə gedib-eləyən deyil... Zaur siqaret yandırdı, ayrı
şeylər barəsində düşünmək istədi, amma nə qədər cəhd etsə də
bacarmadı. Təhminə gəlib dururdu gözlərinin qarşısında. Otağı,
divanı. Təhminə də əlləriylə dizlərindən tutub oturub divanın
üstündə, musiqi dinləyir, konyak içir və xısın-xısın ağlayır.
Bəlkə götürüm zəng eləyim ona? Telefon budur bax, əlimin
altındadır, dəstəyi götürüb altıca rəqəmi yığmaq, vəssalam.
Zəng vurub danışım. Ya heç danışmayım, zəng vurum səsini
eşidim, asım. Bəs birdən telefonu cavab vermədi?... Birdən
yoxdur evdə?.. Bu gün bazar ertəsidir, işləmir, evdə olmalıdır.
Bəs birdən olmadı evdə?.. Evdə deyilsə, hardadır bu vaxt?
Deməli, yenə bu barədə — Təhminənin harada olması barədə
düşünəcək, deməli, yenə də biganə deyil buna, yenə də
həyəcanlanacaq. Yaxşısı budur heç zəng vurmayım. Sabah
zəng vuraram... Doğrudan da sabah zəng vurmaq olar... Elə bil
bu fikirdən yüngülləşdi Zaurun ürəyi, ürəyindən asılmış daş
qırılıb düşdü sanki. Sabah hökmən zəng vurar — bu fikirdən
329
elə sevindi ki, sanasan itirdiyi, bir də görüşəcəyinə heç bir
ümid bəsləmədiyi bir adama təsadüfən yenidən rast gəlib...
Sabah zəng eləyər — yarıciddi, yarızarafat üzrxahlıq eləyər —
hər halda o şilləni nahaq vurdu — bəli, zarafata salıb üzrxahlıq
eləyər, sonra görüşməyi təklif edər. Əgər Təhminə
ayrılmaqlarını, doğrudan da, ürəyinə salıbsa, doğrudan da
iztirab çəkirsə bu ayrılıqdan, onda mütləq razılaşacaq,
görüşəcəklər... Ümumiyyətlə, gələcəkdə də tez-tez görüşə
bilərlər — amma indi daha tamam başqa cür — Zaur daha ayıq
olar, bir də tələyə