ə bələd
olacaq və gələcək həyatının ən böyük sevincləri də məhz bu
"Volqa"yla bağlı olacaqdı.
"Moskviç"i sürərkən ona bu qədər tanış görünan küçələr
indi elə bil birdən-birə darısqal və qısa olmuşdu və Zaur
bilmirdi: bu tinə çəpəki, kəsə yolla burulsa "Volqa"nın quyruğu
332
səkidəki qəzet köşkünə ilişməz ki görəsən? Şəhər küçələrinin,
döngələrinin, dalanlarının torundan qurtulmağa can atırmış
kimi, bivec piyadaların, xam sürücülərin, qırmızı işıqforların,
qadağan işarələrinin hökmündən xilas olmağa çalışaraq maşını
şəhər civarına tərəf yönəltdi. Get-gedə maşını daha çox öz
iradəsinə tabe etdiyini böyük şövqlə duyur və açıqlığa, gediş-
gəliş az olan geniş yollara çıxdıqca sürəti hey artırır, başqa
maşınları bir-birinin ardınca ötüb keçirdi. Geniş, rahat
aerodrom yoluyla sürdükcə fərəh və asudəlik hissi onu daha
artıq çulğalayırdı və özü də hiss etmədən şəhərdən
uzaqlaşdıqca uzaqlaşır, Abşeronun şimal sahillərinə tərəf üz
tuturdu. Ağlına gəldi ki, çoxdandır — daha doğrusu yay
aylarında Təhminəylə birgə çimərliklərə getdiyi vaxtdan bəridir
— bu yolla getməyib. Son həftə ərzində ilk dəfə idi ki,
Təhminə haqqında sakit, həyəcansız, ağrısız düşünürdü.
Dünənki müdrik qərarını bir də götür-qoy edir və bir də əmin
odurdu ki, doğrudan da, çox ağıllı fikrə gəlib — Təhminəylə
əlaqəni, münasibətləri tamam kəsmək lazım deyil, amma
məbadə əvvəlki dəli divanəliyə, məcnunluqa qayıdasan ha. Hər
şey əndazəsində, dəqiq ölçülüb-biçilmiş olmalıdır; hərdənbirdən
zəng eləyər Təhminəyə, arabir görüşərlər, hər ikisiyçün
yaxşı olar belə bir əlaqə. Yəni əslində elə münasibətləri də bu
cür başlanmışdı da — hər şey necə də xoş idi, sakit idi, ta o
vaxtacan ki, Zaur özü öz axmaqlığı və əbləhliyi ucundan xam
xəyallara düşdü, başını cürbəcür səfeh fikirlərlə doldurdu: nə
bilim, əsl məhəbbətdir bu, həqiqətən sevirəm. Qısqandı, ağrıdı,
başı daşdan-daşa dəydi, hardan axı beyninə batdı ki, səadətə
çatıb? Və sonra da qorxmağa, əsməyə başladı ki, birdən bu
səadət