deyil, aldanmışam, ya aldadılmışam. Axı səadət yalnız
tək bir xoş anlar deyil ki... Səadət həm də dəhşətli qorxu
anlarıdır — həmin bu səadəti itirmək qorxusundan müc olub
qaldığın dəqiqələr...
Bir neçə xoşbəxt dəqiqələrin qorxusunu, nigarançılığını
saatlarla, günlərlə, həftələrlə, aylarla çəkməkdənsə tamam
333
səadətsiz-filansız yaşamaq yaxşıdır. Əvvəllər elə belə
görüşəndə və bu görüşlərdən sonra ayrılanda, bir-birləriyçün
mövcud olmurdular artıq. Amma sonralar — bütün bu dolaşıq
duyğular onun qəlbinə hakim kəsiləndə Təhminəni görmədiyi
hər saat, Təhminənin harada olduğunu bilmədiyi hər dəqiqə
min bir qara-qura şübhələrlə, bəd-bəd gümanlarla dolu olurdu.
Sahil qəsəbələrinin içiylə sürürdü maşını. Dəvə belinin
donqarlığını xatırladan cütbacalı yastı damlar, yel dəyirmanları,
kələ-kötür daşlardan hörülmüş hasarlar, tikan kollarından
qurulmuş çəpərlər, talvarlara dırmaşdırılmış meynələr, küləyin
süpürüb divar dibinə yığdığı qum təpəcikləri — bütün bu qərib,
həzin payız mənzərələri keçib getmiş günləri xatırladırdı —
onların ilk görüş çağlarını — közərmiş ehtiraslarsız, itkilərsiz,
uçqunlarsız xoş günləri...
Uzaqda Murtuzovgilin bağları, evlərinin əyri eyvanı
görünürdü. Bir dəfə Təhminəylə bura gəldikləri, içəri girdikləri
yadına düşdü, hasarın yanından buruldu və dərhal əyləci basdı:
az qala alaqapının ağzında dayanmış başqa bir maşınla —
çəhrayı "Volqa"yla toqquşacaqdı. Bir an sonra Zaur dərk elədi
ki, Murtuzovgilin qapıları qabağında dayanmış bu çəhrayı
"Volqa" Spartakın maşınıdır... Zaur ehmallıca öz maşınını dar
küçədə Spartakın "Volqa"sının yanından keçirtdi.
Dar dalandan burulub gen yola çıxandan sonra fikirləşdi ki,
ilin bu vaxtında Spartakın bağda nə işi var, görəsən. Sonra
ağlına gəldi ki, bəlkə Spartak tək gəlməyib bağa, saysızhesabsız
cananlarından biriylə gəlib... Zaur dəniz sahilinə
çıxdı... Hava tutqun deyildi, amma dekabr dənizi, adamsız sahil
payızın son nəfəsindən, qışın əvvəlindən xəbər verirdi.
Haradasa