bilməyim, axı? Dedim: bəs bilirsən ki, biz
ölmüşük. Dedi: xeyr. Bunu bilmirdim, çünki bu gün hələ
qəzetlərə baxmamışam. Yəqin nekroloqdan-zaddan çıxmamış
olmaz. Dedim: bəs qəzeti görsən inanarsan? Dedi: bəli,
inanaram, Dedim: Hüseyn Sərraf, cum bir qəzet al. Dedi:
köhnəsini, təzəsini? Dedim: hansından tapsan. Bəli, aldı
gətirdi. Dedim sər bura. Sərdi Əhməd Faninin ayağının altına.
Dedim: bəs, Mirzə, üçümüz burda uzanıb qalsaq, inanarsan ki,
ölmüşük? Dedi: bəli, indi inandım. Çıxartdı bir qızıl Nikolay
onluğu verdi. Onluq deyirəm sənə, onluq, qızıl onluq... Bəli,
getdik, bir həftə kefin istəyən içdik. Bir-birimizi səhər tapdıq,
axşam itirdik. İndi pulumuz qurtarıb, gərək paxmel olaq.
Neyləyək? Üçümüzük. Mənəm, Səlim Şeydadır, bir də Hüseyn
Sərraf. Gedirik Tarqovıynan...
Nemət gördü ki, canını asanlıqla qurtaran deyil.
—Məmməd Nəsir, — dedi, — de görüm Krasnovodska
haçan gedirik e?
Məmməd Nəsir bir an söhbətinə ara verdi. Nemətin sözlərini
dərk etmək istədi. Döyükdü. Sonra birdən başa düşdü.
—Krasnovodska? Hə, hə, bildim. Haçan istəyirsən. Sənin
könlün haçan istəsə, Məmməd Nəsir qulluğunda hazır.
Nemət bura təzə işə girəndə bir gün Məmməd Nəsir onu
tutdu ki, gəl minək gəmiyə gedək Krasnovodska.
Nemət təəccübləndi.
—Krasnovodskda nə var?
—Heç nə. Elə-belə. İndi şənbədir. Minək gəmiyə gedək.
Çaxır götürək, bala-bala vuraq özümüzçün. Dənizin seyrinə
dalaq, külək də bala-bala üzümüzə vursun. Düşək
Krasnovodskda bir yaxşı xudmani yer tapaq. Oturaq bir balaca
vuraq. Sonra yenə minək gəmiyə, bala-bala vura-vura qayıdaq
geri. Səhər də beçə xoruz kimi çıxaq işə. Necədir səninçün?
Nemət:
37
—Yox, — dedi, — bu işdə bir məna görmürəm.
Məmməd Nəsir kəhrəba təsbehini pencəyinin sürtülmüş
qoluna keçirtdi:
—Oğul, — dedi, — hər şeydə bir məna olsaydı, həyatın bir
mənası olmazdı.
Çıxıb getdi. Sonralar işçilər Nemətə dedilər ki, Məmməd
Nəsir bu təklifi hamıya eləyir. İndiyəcən heç kəs də razı
olmayıb.
"Krasnovodsk! Barı bir səfalı yer ola.