yerindən tərpənmədi, "Volqa"sının
qanadına dirsəklənib dayandı. Paltosuz idi, əynində mixəyi
kostyum vardı, köynəyinnn yaxası açıq idi. Günün qürub
çağında Zaur Spartakın bütün qızıllarını aydın görürdü — qızıl
saat, qızıl üzük, boynundan tüklü sinəsinə sallanmış qızıl
zəncir... İki qabaq dişi də qızıl idi... Spartakın rəngi qaçmışdısa
da, üzündə təbəssüm vardı, cibindən qızıl portsiqar çıxardı,
siqaret qoydu damağına, alışqanla yandırdı. Zaur alışqana da
337
fikir verdi; "Ronson" idi — bəlkə bu da Təhminənin
hədiyyəsidir. Zaur özü də təəccüblənirdi ki, indi, bu anlarda ən
xırda təfərrüat da yayınmırdı diqqətindən... Təhminə tərəfə
baxmırdı. Amma gözünün qırağıyla onu görürdü. Təhminə
maşının içində hərəkətsiz oturmuşdu, donub qalmışdı sanki.
Spartak siqareti diliylə yuxarı dişlərinin arasında tutmuşdu,
ağzı da açıq idi. Bir az təlaşlı, amma həmişəki kimi sitizə
təbəssümlə:
—Nə oldu? — dedi. — Sınadın təzə maşınının sürətini?
Əntiqə maşındı, doğrudan... Çox mübarək, sağlığına qismət
olsun.
Zaur bu sözlərdə murdar bir istehza duydu və yanaşıb
Spartakın çənəsinə bir yumruq ilişdirdi: Spartak səndirlədi,
amma yıxılmadı, dişləri bir-birinə dəyib siqareti qırdı, siqaretin
közərən başı Spartakın köynəyinin açıq yaxalığından sinəsinə
düşdü, köz sinəsəni, qarnını, yandırdı. Spartak əlini tələsik
yaxasından içəri salıb sıqareti axtarmağa başladı: çox məzəli
idi onun bu hərəkətləri. Spartakdan odekolon iyi gəlirdi.
Nəhayət, siqareti tapdı, çıxartdı ordan, kənara atdı. Daha
təbəssümdən əsər-əlamət qalmamışdı sifətində, tez maşının
qapısını açdı, əlini paltosunun cibinə saldı. Həmin andaca
maşının o biri qapısı açıldı və Təhminə bayıra sıçrayıb, tələsik
addımlarla Zaura tərəf qaçdı. Zaur Təhminəyə tərəf baxmırdı,
paltosunun cibindən bıçaq çıxarıb gələn Spartaka baxırdı.
Bıçaq fin bıçağı idi, tiyəsi uzun və itiydi. Zaur fikirləşirdi ki,
Spartak zərbə vurmağa cəhd etməmişdən bir an qabaq təpiklə
onun qarnından ilişdirmək lazımdır və elə bu