u an özüylə
Spartakın arasında Təhminənin mavi paltarını gördü.
Moskvada Kino evinin restoranında həmin bu paltarda idi və
bu paltarı Təhminənin bütün başqa paltarlarından daha çox
sevirdi Zaur.
Təhminə Spartakı bərk-bərk qucaqladı, onun bıçaq tutmuş
əlindən yapışdı və kəsik-kəsik:
—Qurban olum, Spartak, qurban olum sənə, — deyə-deyə
338
maşının qapısına tərəf itələməyə başladı.
Zaur düşündü ki, əlbəttə, Spartak çox istəsəydi Təhminənin
əllərindən qurtula bilərdi, itələyə bilərdi bir qırağa Təhminəni,
amma, görünür, özü də buna cəhd eləmirdi: düzdür özünü elə
göstərirdi ki, guya Zaurun üstünə cummağa çalışır... Sağ əliylə
Spartakın bıçaq tutan əlindən bərk-bərk yapışmışdı Təhminə,
sol əliylə isə maşının qapısını açırdı. Qapını açan kimi yenə də
sol əliylə Spartakı oxşaya-oxşaya, sığallaya-sığallaya və
tələsik-tələsik ona nə isə deyə-deyə maşına dürtmək istəyirdi.
Sözləriylə, əlləriylə, Zauru qoruyan tarım bədəninin bütün
qüvvətiylə Spartakı birtəhər maşına saldı və dərhal qapını
çırpdı. Başını qaldırmadan, bir kəlmə dinib danışmadan Zaurun
qabağından keçdi, sağ qapıdan maşına mindi, oturdu. Maşının
içində də nə isə danışırdılar hələ. Zaur isə durduğu yerdəcə
dayanmışdı, gözləyirdi, onlardan qabaq çıxıb getmək istəmirdi.
Nəhayət, Spartak motoru işə saldı, maşını çevirib əks
istiqamətdə sürdü — dənizə tərəf, sahilə tərəf — bəlkə də əyri
eyvanlı bağ evinə sarı...
***
"Əcəb axmağammış, ilahi, adam da belə axmaq olarmış!".
Şəhərə yaxınlaşdıqca fikirlər, sözlər Zaurun beyni içində
qaynam-qaynam qaynayırdı. "Belə bir fahişənin üstündə mən
iztirab çəkirdim, ürəyimə salırdım hər şeyi... Nəyimə lazım idi
mənim o? Hardan beynimə salmışdım ki, bu cür qadını sevmək
olar? Bütün o şirin dilləri, o yağlı sözləri, vədləri — hamısı
başdan-ayağa fırıldaq imiş... Gör özü də kimnən —
Spartakla!!! Aman allah, Spartakla ha... Gör bir fırıldaqçılığa
bax, sən allah, necə də yalanlar tapıb deyirdi e... "maşınını
qəsdən mənim evimin qabağında