saxlayır... Ay səni... heç eybi
yoxdur. Atamın oğlu deyiləm, bu hayfı onda qoysam... Necə
eləyəm, onu elə yandıram, elə yandıram ki, cızdağı çıxsın...
Spartakı qucaqlamışdı, guya məni onun bıçağından qoruyur,
tüpürüm onun özünə də, bıçağına da. Amma ənginə əntiqə
339
qoydum Spartakın, siqareti də qarnına düşdü, ləzzət elədi
mənə... O gün elə Təhminəyə də yaxşı çəkmişəmmiş, yerində
lap... İtin qızı it... heç eybi yoxdur... İndi mənə gülürlər, yəqin
gediblər bağa, mənə gülürlər, daha da cuşa gəlirlər... Kef
çəkirlər... gülün, heç eybi yoxdur, görək axırda kim güləcək...
Məni, demək, aldatdınız da öz aləminizdə?.. İndi görək axırda
kim-kimi aldadacaq...
Zaur xəyal elədi, uzaq gələcəyi gətirdi fikrinə, bir gün
haçansa, çox-çox illər sonra Təhminəyə rast gələcək, Təhminə
lap qoca və eybəcər olacaq, amma qəmli-qəmli Zaura baxıb: —
Zaurik, sən bizim hamımızdan bic çıxdın, — deyəcək —
hamımızı aldadıb hamımıza doqquz qoydun, — deyəcək...
Zaur da belə yuxarıdan aşağı baxacaq ona, etinasız
gülümsünəcək, yəni ki, bəs sən nə bilmişdin Zauru? Amma bu
çox-çox illər sonranın işiydi hələ, indi, bax indi neyləsin ki,
Təhminəni yandırıb-yaxsın, kabab eləsin, hə?
Şəhərin küçələriylə sürürdü artıq. Şəhərə gecə düşmüşdü.
***
Təəccübdən Zivər xanımın ağzı açıla qalmışdı.
—Ciddi deyirsən?
Zaur:
—Əlbəttə, ciddi deyirəm, — dedi. — Heç bu boyda da
zarafat olar? Axır vaxtlar çox fikirləşmişəm bu barədə, çox
götür-qoy eləmişəm... Mənzil də hazırdır... Odur ki, başlayın
görək fəaliyyətə.
Zivər xanım:
—Çox gözəl, — dedi. — Elə günü sabah elçi göndərərik.
Amma sonra fikrini dəyişməzsən ki? — Zivər xanım bir qədər
ehtiyat edirdi: axı Zaurun qərarı çox gözlənilməz idi.
Zaur:
—Uşaq-zad deyiləm ki, fikrimi dəyişəm, — dedi. — Belə
şeylərnən zarafat eləmək olmaz.
Anası tələsik mətbəxə keçdi, geri qayıtdı... Nə isə axtarırdı,
340
amma heç özü də bilmirdi ki, nə axtarır — sadəcə olaraq
karıxmışdı arvad, başını itirmişdi elə bil, nə edəcəyini
bilmirdi...