da sizin nəşriyyatda işləyir, özü də Dadaşın əlinin
altında: qoy onlar tərəfdən işçi olsun, bizim tərəfdən bu işçinin
böyüyü — həm də Dadaş dilli-dilavərdir, sənin dədən kimi hər
sözü kəlbətinlə çıxartmaq lazım deyil ağzından, qoy bir az
meydan sulasın, səni tərifləsin orda.
—Məni tərifləmək nəyə gərəkdir axı... Məni tanımırlar
bəyəm?
—Tanımağına, əlbəttə, tanıyırlar səni. Amma onlar da tək
özləri olmayacaq ha. Onların tərəfindən də yəqin yad adamlar
olacaq, gərək onların yanında səni də, elə bütün ailəmizi də bir
əməlli-başlı təqdim eləyən olsun da. Odur ki, Dadaşa qaşqabaq
eləmə, boyuna anan qurban.
Zaur yorğun tərzdə:
—Qaşqabaq niyə eləyirəm ki?.. Dadaş deyirsiz Dadaş olsun,
mənimçün nə təfavütü var.
Səkkizçün elçilər Murtuzovgilə yollandılar. Zaur isə
krossvord doldurmağa başladı... Afrikada "K" hərfiylə başlanan
on hərfli şəhəri heç cür yadına sala bilmirdi... Elçiliyə, təbii ki,
ancaq kişilər getmişdi, qadın qohumlar isə Zivər xanımla
mətbəxdə laqqırtı vururdular. Zaur sözləri aydın eşitməsə də
qadınların nə barədə, nədən danışdıqlarını çox gözəl təsəvvür
edirdi — qadınlar gah bərkdən məmnun-məmnun gülüşür, gah
xısın-xısın pıçıldaşırdılar.
***
—Yəni ki, Zauru xüsusi təqdim eləməyə ehtiyac da yoxdur.
— Dadaş danışa-danışa çaydan qurtum-qurtum içir, qəndi
dişləri arasında xırçıldadırdı — hamımızın gözü qabağında
böyüyüb... Ailəsini də, maşallah, yaxşıca tanıyırsız, deyir,
342
qonşu qohumdan yaxın olur adama, amma qonşu həm də
qohum ola, görün bu da nə aləmdir də... Ha, ha, ha, zarafat bir
yana. Məcid müəllim görkəmli alimlərimizdəndir, gözəl ailə
başçısıdır, ailəsi də — demək artıqdır — ən təmiz, ən gözəl,
mərifətli, qanacaqlı, sağlam ailələrdəndir. Ot da ki, bilirsiz, öz
kökü üstündə bitər. Belə bir ailədə boya-başa çatmış oğul da,
necə deyərlər, layiqli cavandı, hansı tərəfdən götürürsüz
götürün — savadı, biliyi, tərbiyəsi, böyüknən böyükdür,
kiçiknən kiçik. İki ildir bir idarədə çalışırıq — kollektiv
arasında da