adət üzrə qaşıqları
stəkanların içində şaqqıldada-şaqqıldada hərləməyə başladılar,
hamı bir-bir Məcidi, Murtuzu, Alyanı təbrik etdi. Dadaşla
Nemət isə nəşriyyatın işlərindən söhbətə qurşandılar...
Saat doqquzda, elçilər gülə-gülə, bərkdən danışa-danışa
qayıtdılar. Hamıdan qabaq içəri Dadaş girdi, Zauru da hamıdan
qabaq o təbrik elədi... Deyəsən, Zauru marçıldadıb öpmək fikri
də vardı Dadaşın, amma Zaur birtəhər üzünü kənar elədi və bu
an Afrikadakı "K" hərfiylə başlanan şəhər birdən-birə yadına
düşdü: Kasablanka. On hərf. Əlbəttə, Kasablanka...
***
Səhəri gün də qadınlar görüşdülər. Zivər xanım Alyagilə
getdi və hər şey barədə ətraflı danışdılar. Zaur geoloji
ekspedisiyaya düzəlmişdi, bir aydan sonra getməli idi.
Məsələni çox da uzatmağın mənası yoxdur. Həm də ki,
doğrusu, hər ikisinin — elə Alya xanımın da, Zivər xanımın da
ürəkləri bir az səksəkəli idi, iraq-iraq birdən bir şey çıxdı,
birdən, nə bilmək olur, Zaurun başına başqa fikir düşdü. Odur
ki, on günün içində həm nişan, həm də toy eləmək qərarına
gəldilər. Hər iki tərəf tədarükünü çoxdan görmüş, lazım olan
hər şeyi çoxdan hazır edib saxlamışdı. Alya lap qızı dünyaya
gələn gündən xırda-xırda ona cehiz toplamağa başlamışdı —
parçalar, yorğan-döşək, bahalı örtüklər, qab-qacaq, duz qabına
qədər — hər şey səliqə-sahmanla hazır durub, məqamını
344
gözləyirdi. Doğrudur, bəzi iri şeyləri hələ alasıydılar —
soyuducu, mebel, amma Spartak boyun oldu ki, üç günün
içində nə lazımdırsa tapar, tapdı da — 12 əşyadan ibarət ərəb
mebeli, fin mətbəxi, ZİL soyuducusu — bütün bunların xərcini
də Spartak özü çəkdi, Cabbarla Tahirə televizor, Nemətlə
Sürəyya büllur çilçiraq aldılar...
Zeynallıgil də qıza və qızın qohumlarına bahalı hədiyyələr
alıb hazır qoymuşdular (o cümlədən Spartak üçün kostyumluq
parça). Böyük bir restoranda dəm-dəsgahlı toy üçün məbləğ də
əmanət kassasında hazır idi, yetmiş adamlıq toy etmək
fikrindəydilər. Alya xanım "azından əlli yeri gərək bizim olsun,
— demişdi, — o