. Deyirlər, nə su var, nə
də bir kölgəlik".
Məmməd Nəsirin dumanlı yorğun gözlərində nə isə bir
həvəs qığılcımı oyandı:
—Bu gün şənbədir, verək özümüzü sübh obaşdannan. Mən
bu gün özümə əməlli maya qoymuşam. Amma səniynən yenə
içərəm.
—Gələn şənbə, Məmməd Nəsir. Allah qoysa, gələn şənbə
mütləq gedərik.
—Eh, — deyə Məmməd Nəsir əlini yelləyib getdi. Nə qədər
sərxoş olsa da, başa düşdü ki, nisyə söhbətdir.
İdarənin çöl qapısının ağzında anqutboğaz bir oğlan Nemətə
müraciət etdi:
—Nəşriyyat buradır?
Nemət bu oğlanı ilk dəfə görürdü. Qoltuğunda iri bir qovluq
vardı.
—Sizə kim lazımdır?
Oğlan boğazını arıtladı.
—Mənə, — deyə kəkələdi, — burda kitablara kim baxır?
—Kitablara?
—Hə, kitab çap eləmək işinə.
Nemət: "Yəqin cavan yazıçıdır, aman allah" — deyə
düşündü.
—Kitab yazmısan?
—Bəli.
—Nədəndir?
38
—Bizim müasir cəmiyyətin həyatından.
—Hekayədir, romandır, poemadır?
—Hamısı var. Hekayə də, şer də. Altı ildir yazıram.
Apardım jurnala, dedilər nəşriyyata aparsan yaxşıdır. Birbaşa
kitabın çıxar. Dedilər, onlar belə şeylər axtarırlar.
Bir an içində kinolent kimi səhnələr Nemətin gözü
qarşısından keçdi. Bu nataraz gəncin ömrünün epizodları:
oxuduğu kitablar, izlədiyi mətbuat, yazmaq meyli, qaraladığı
səhifələr. Müxtəlif redaksiyaların daş qapıları. Qarşılarındakı
adamın cızmaqaraçı olduğunu təyin edən, şəbədə üçün obyekt
axtaran bəzi redaksiya işçilərinin nabələd adamçün aydın
olmayan dolamaq priyomları. Nəzakət pərdəsiylə örtülmüş
istehza, rişxənd, lağ. Yaxa qurtarmağın yetmiş iki müxtəlif
fəndi. Sanki bütün bunları Nemət öz gözüylə görmüşdü. Daha
doğrusu, görmüşdü də.
Bu və buna bənzər yüzlərcə hədər həvəs...
Bütün bunlar Nemətə nə qədər tanış idi! Öz başına
gəlməmişdisə də, onda elə bir duyğu vardı ki, guya bütün bu
işlərdən özü keçib. Hər halda o bu gəncə nə qədər acı və
kədərli, mütləq lazımlı söz deyə bilər, həyat dərsi verə bilərdi.
Birdən-birə Nemət istədi ki, qayıdıb Məmməd Nəsiri, məhz
Məmməd Nəsiri, ayrı adamı