a iyirmisinə
danışsın. İyirmisi şənbədir...
Zaur başını tərpətdi...
—Firəngizlə görüşmüsən heç?
Zaur təəccüblə:
—Yox, niyə ki? — dedi.
—Necə niyə? Day sənin adaxlındır da. Bir görüşəydin,
kinoya, teatra, konsertə aparaydın bir onu.
Zaur:
—Axı hələ rəsmən nişanlı deyilik, — dedi. — Görən-bilən
nə deyər... Yaxşı düşməz...
Anası onun istehzasını ya başa düşmədi, ya da başa düşüb
üzə vurmadı.
—Orası elədir, — dedi. — Sabah gedərik evlərinə, ayaqaçdı
olar, sonra da tez-tez sən onlara gedərsən, o bizə gələr, yəni elə
nişana, toya nə qalıb ki, — anasının gözlərində sevinc, fərəh,
qürur vardı və Zaurun ona yazığı da gəldi hətta. Zivər xanım
özünü saxlaya bilməyib, "Ay allah, bunun boyuna qurban olum
mən, — deyirdi, — pərvərdigara, çox görmə bizə bu
xoşbəxtliyi".
Sonra anası:
—Gecən xeyrə qalsın, — deyə yatmağa getdi. Zaur isə
televizoru qurdu... Filmin son kadrları bitdi, ekranda Təhminə
göründü... Yoldakı o görüşdən sonra Zaur görməmişdi
Təhminəni və mat qaldı: solub-soluxmuşdu Təhminə,
arıqlamışdı, tamaşaçılara xeyirli gecələr arzularkən sifəti gülsə
də, gözləri qəmlidən qəmli, kədərlidən kədərliydi.
"Gecəniz xeyrə qalsın..." Zaurun yadına düşdü ki, Təhminə
348
həmişə uzanıb-uzanıb qurtarmaq bilməyən gecələrin
dəhşətindən danışırdı. "Səhərə necə çıxasan, necə dözəsən
səhərəcən, ilahi", — deyərdi... Füzulinin bir beytini tez-tez
təkrar edərdi:
"Ey Füzuli, şam-ğəm əncamına yoxdur ümid.
Bir təsəllidir sənə ol söz ki, derlər var sübh".
Bəlkə bu sözlər də Təhminənin bütün başqa sözləri kimi
saxtakarlıq, riya, yalan idi... Kim bilir... Zaur ekranda
Təhminənin gözlərinin lap dibinə, dərinliyinə baxmaq istəyirdi,
bəlkə həqiqət orada, ən gizli, ən uzaq bir dərinlikdə gizlənib,
amma bu dəm yox oldu Təhminə. Ekran boşaldı və
Təhminədən yalnız ağ-mavi bir boşluq qaldı, sonra o da
qaraldı, tündləşdi, işıldayan bir nöqtəyə çevrildi, sonra o nöqtə
da qeyb oldu.
Hardansa Zaurun başına qəribə bir fikir gəldi: durub düşsün,
maşınına minsin,