getsin telestudiyanın qabağına, qarşılasın
Təhminəni. Necə də sevinərdi Təhminə, bəlkə də o yalançı
sevinc idi, amma hər halda, yalanmı, doğrumu bu sevinc, bu
gözlənilməz, qəfil sevinc Təhminənin bütün varlığını çıraq
kimi işıqlandırardı və bu çırağın şöləsində, istisində Zaur özü
də qızınardı, yalan da olsa, doğru da — bu işıq, bu isti, bu
sevinc... Bax bu saatca maşına minib getmək, telestudiyanın
qabağına çatmaq və:
—Xoş gördük, Təhminə — demək.
Bundan asan nə var dünyada? Amma Zaur bilirdi ki, bundan
mümkünsüz bir iş də yoxdur dünyada onunçün. Bu asan iş
dünyada ən müşkül iş idi. Durub televizoru keçirdi...
On altıncı fəsil
Əgər tutsam qəmim eldən nihan, səbrü-qərarın
349
yox,
Və gər şərhi-qəmi-pünhanım etsəm qəmküsarın
yox.
Əsiri-bəndi-zindanəm, əlimdə ixtiyarım yox,
Bu yetməzmi ki, bir dərd artırırsan dərdimə sən
həm?
Zivər xanım:
—Gözlərinin qadasını alım Zaur, — dedi. — Olan-olub,
keçən-keçib, barış Spartakla... Day qohum olmusuz da —
Murtuzovgilin qapılarının ağzına çatmışdılar. Zaurun
qucağında iri bir tort vardı! Zivər xanım gecə hazırlamışdı onu.
Professorun əlində də iri gül dəstəsi vardı.
Zaur anasına cavab vermədi və Zivər xanım sözünə davam
etdi:
—Mənə Alya danışıb, deyir, guya haradasa dalaşmısız
Spartakla.
Zaur:
—Niyə dalaşmışıq, — dedi. — Vur-tut bircə dəfə yumruq
ilişdirmişəm çənəsindən, vəssalam.
—Yaxşı, indi keçmiş olsun bütün bunlar, gərək…
Qapını açdılar. Alya xanım:
—Xoş gəlmisiz, xoş gəlmisiz, — dedi.
Dəhlizə keçdilər. Zaur tortu asılqanın yanındakı kətilin üstünə
qoydu, atasıyla bir yerdə otağa keçdilər. Zivər xanım isə qadınların
yanına, mətbəxə keçdi. Otaqda, üstü bəzənmiş masanın yanında,
ağ köynək geymiş Murtuz Balayeviç Cabbarla nərd oynayırdı.
Stolun başına Murtuzun polkovnik pencəyi asılmışdı, pencəyin
yaxası orden-medallarla dolu idi. Nemət nərd oyununu müşahidə
edirdi... Hər üçü qonaqları görən kimi qalxdılar, əl verdilər.
Murtuz Zaurun kürəyindən vurub:
—Hə, qoçaq, —