başında ən
yaxın qohumlarımız yığışıb və çox xoş, gözəl bir münasibətə
görə yığışmışıq, — dedi Murtuz Balayeviç. — Adə, Spartak
bokalıva içki tök görək. Amma bax, içib keflənməyəsən ha, sən
haramzadanı yaxşı tanıyıram mən. Vurmağa başlayanda açarıvı
itirirsən.
Spartak:
—Ay papa, — dedi, — bu sözləri özüvə de də.
Hamı gülüşdü və Alya xanım məzəmmətlə Murtuza baxdı:
—Düz deyir də, — dedi, — sən də özünü saxla bir balaca,
ürəyin yadından çıxıb?
Murtuzun kefi ala buludda idi, odur ki, arvadıyla oğlunun
məzəmmətinə başqa vaxt hirsləndiyi təkin hirslənmədi, heç
eyninə də almadı bu sözləri:
—Mənim hər şey yadımdadır, — dedi. Sonra kefli adamın
"mənalı" inadıyla bir də təkrar etdi: — hər şey yadımdadır
mənim... Qulaq asın, görün nə deyirəm... Bizim cavanların
sağlığına içdik, onların gələcək təmiz, gözəl ailələrinin
sağlığına içdik. Amma mən demək istəyirəm ki, üzünü Zaura
tutdu, — ailə qurana qədər, evlənənə qədər nə olubsa, kişi
gərək evinin qapısından eşikdə qoysun hər şeyi. Nə olub, olub,
madam ki, evlənmisən, zəhmət çək, day şuluqluq eləmə, ailə
gərək möhkəm, sağlam olsun.
Hamı özünü bir qədər naqolay hiss elədi, polkovnikin
eyhamları lap düzünəqulu idi, amma bu sözləri təkzib etməklə,
ya onlara bir şey əlavə etməklə məsələni daha da ağartmaq
olmazdı... Gərgin bir sükut çökdü. Yalnız professor arabir
öskürür, boğazını arıtlayırdı.
Bütün bu sözlərə, bütün bu vaqiələrə tam bir biganəlik hissi
— bu hiss axır bir neçə gün idi ki, Zaurun bütün varlığına
hakim kəsilmiş yeganə duyğu idi — Zauru qoruyurdu. Hər cür
mənfi emosiyalardan, hər növ qanqaraltısından mühafizə
edirdi. İndi Murtuzun danışdıqlarını da sifətinin ehtiram dolu
ifadəsiylə və daxilində səslənən rişxəndli gülüşlərlə qavrayırdı.
352
Murtuzun söhbətləri bu ziyafətin lap əvvəlindən, yox əslində
bundan da qabaq, elçilik məsələsi başlayandan bəri
polkovnikin fikirlərində dolaşırdı və indi erməni konyakının
təsiriylə ürəyinin içindəkilər dilinin ucundan tökülürdü.
İçdikcə