ə Murtuzun fikirləri bu səmtdə daha da
müəyyənləşirdi və görünür düyünü indi biryolluq açmaq
istəyirdi...
—Cavanlıqda hansımızın başına belə-belə şeylər gəlməyib
axı hə? — O, Məcidə göz vurdu, professor lap özünü itirdi, —
yox, bir söz demirəm, bu da lazımdır, cavan oğlançün bu
vacibdir də, hətta... Necə deyərlər, həyatın gərək hər kefdamağını
görəsən, hərif olmayasan, inkişaf üçün də lazımdır
bu, lap elə sağlamlıq, səhhət cəhətincə də... Təbabət də təsdiq
edir bunu... Amma... burada bir iş var... nə iş? Gərək ailə
qarşısında, cəmiyyət qarşısında borcunu da heç vaxt yaddan
çıxartmayasan...
Murtuz sözlərinin dalını pıçıltıyla, tək bir Məcidə danışırdı,
amma Zaur hər kəlməni bircə-bircə eşidirdi:
—Yadımdadır, mənim bir Zoykam vardı (Alyanın
qulaqlarından iraq), arvad deyildi, vallah, od parçasıydı
köpəyin qızı... Cavan sütül uşaqdım o vaxt, az qala ilişmişdim,
bu Murtuz ölsün. Yamanca tovlamışdı məni, vallah, indi heç
özüm də inana bilmirəm ki, necə olmuşdu, almaq istəyirdim
hətta onu... Şükür, vaxtında ayıldım... İşdir də, düşəndə düşür...
Amma indiki cavanlar, maşallah, bizlərdən çox-çox
ayıqdırlar... Kefini-damağını da çəkirlər, amma day bizim kimi
tələyə düşsünlər, gözləri tutulsun, xeyr, əstəğfürüllah, hərif-zad
deyillər... Bax elə götür bizim bu Spartakı, mənim oğlumdur,
amma belə-belə işlərdə səni də, məni də, yüz nəfər yaşlı,
təcrübəli kişini də cibinə qoyar. Dünyanın hər üzünə bələddir,
arvad məsələsində də tükü-tükdən seçir zalım oğlu.
Sonra nədənsə Murtuzun fikri Spartakla Zaurun
münasibətləri məsələsinə ilişib qaldı, uzun-uzadı sorğu-suala
başladı ki, axı nə olub aranızda bir deyin görək.
353
Spartak da, Zaur da bir ağızdan:
—Əşi, heç nə, heç bir şey olmayıb, — deyirdilər. Murtuz da
əl çəkmirdi, axırı:
—Yaxşı, indi ki, deyirsiniz heç bir şey olmayıb, onda durun
öpüşün, — dedi.
Zaur başa düşdü ki, bundan da keçməlidir. Keçmişlə
birdəfəlik vidalaşdığını, keçmişdə qalanları birdəfəlik
ömründən qoparıb atdığını