idi... Təhminə bu mahnını dinləyəndə
həmişə hıçqırıb ağlayırdı... Zaur özü də ağlayırdı indi, lap
erkən uşaqlıq çağlarından bəri ilk dəfə idi ağlayırdı, səssizsəmirsiz
ağlayırdı, gözlərindən yanaqlarına süzülən damcıları
silmirdi. Ağlayırdı, çünki bilirdi ki, bu son vidalarıdır və yer
üzündə yalnız yeganə bir qadın bu cür vidalaşa bilərdi...
"Laçın" mahnısının son bəndi səslənirdi, — Zaur bilirdi ki,
Təhminənin kasetində bu, son mahnıdır və indi — Zaurla
Firəngizin toyları ərəfəsində Təhminə onun həyatından əbədilik
çəkilib gedirdi...
Araz üstə, buz üstə,
Kabab yanar göz üstə.
Qoy məni öldürsünlər
Bir alagöz qız üstə...
Mahnı qurtardı. Dəstək asıldı...
On yeddinci fəsil
Vəfa hər kimsədən kim istədim ondan cəfa
gördüm.
Kimi kim, bivəfa dünyada gördüm, bivəfa
gördüm.
357
Mənə göstərdi gərdün, tirə bəxtim kövkəbin yüz
gəz,
Məni — bədbəxt ona hargah kim, baxdım qara
gördüm.
İstambul duman içində... Yuxu kimi birdən-birə açıldı
duman içindən İstambulun minarələri, qülləli, qübbəli
məscidləri... Səhərin bu erkən çağı duman Bosforun üstünü alıb
çəhrayı üfüqəcən sərilirdi.
Bu gecəni yatmamışdı Zaur. İndi də gəminin göyərtəsində
dayanıb ilk dəfə gördüyü şəhərin səhər oyanışını seyr edirdi.
Dəniz elə bil ağır — tunc dalğalarıyla özü öz səthini
hamarlayır, ütüləyirdi, şəhər, limandakı gəmilərin siluetləri,
binaların konturları görünməz sarı-çəhrayı projektorun
şüalarıyla işıqlandırılmış dekorları xatırladırdı — projektorun
özü — günəş də ağır-ağır üfüq xəttinin dalından yüksəklərə
dartılır, dığırlanırdı.
Günəşin şüaları onların gəmilərinin göyərtəsindəki gecə
çıraqlarını da işıqlandırırdı və gecənin qaranlığında belə parlaq
işıldayan bu çıraqlar, indi gün işığında sanki solubsoluxmuşdular.
Gəmiləri yavaş-yavaş İstambul limanının
körpüsünə yan alırdı və biraylıq səyahətlərinin son dayanacağı
idi bu şəhər...
***
Gəmidə Firəngizin ürəyi bulandı, qusdu, sonra gecə kayutda
— gəmiləri artıq İstambuldan ayrılıb Odessaya yollanırdı