a xəbər verəcək".
Gözü divara sataşdı. Divarda tambul bir qız uşağının şəkli
asılmışdı. Qıvırcıq saçları, çəhrayı, gödək, qırçınlı paltarı vardı.
Yanaqlarından qan damırdı. Şəklin altında: "Ata,
Kislovodskdan mənə səsli məktub yaz" sözləri yazılmışdı.
Nemət "Pyataçokun" hündür yerindən üç nəfərin ona tərəf
gəldiyini gördü. Biri böyük qızı idi, qızı ona yanaşıb:
—Ata, mənə maqnitofon al, — dedi.
İkincisi anası idi. Nemət onun üzünün cizgilərini ayıra
bilmirdi. Amma bilirdi ki, anasıdır.
Üçüncüsü Sürəyya idi — Nemətin arvadı.
Sürəyya saatı soruşdu.
Nemət iri küçə saatına baxıb:
—Üç tamam, — dedi.
Arvadının səsi lap yaxından eşidildi:
—Ay Nemət, oyan görək! Saatı soruşuram.
Nemət gözlərini açdı.
—Nə?
—Deyirəm saat neçədir? Mənim saatım yatıb.
Nemət qol saatına baxdı.
—Doqquza iyirmi dəqiqə qalıb, — dedi.
—Sən allah, dur get çörək al. Çörəyimiz qurtarıb.
—Yaxşı, bu saat. Beş dəqiqədən sonra.
Gözlərini ovxaladı. Divara tərəf çevrildi.
—"Taldı—Kurqan, Alagöl, Manançı".
Bir ilə yaxın idi ki, Nemət iş otağını böyük qızına verib
onun yerinə keçmişdi. Ancaq vaxtı ilə qızının çarpayının
yanından vurduğu böyük xəritə hələ də divarda dururdu. Sovet
İttifaqının siyasi xəritəsi. Ölkənin cənub sərhədi Nemətin
balışının yanına düşürdü.
7
Hər səhər Nemət gözlərini açıb bu xəritəni görürdü. O, Şərqi
Qazaxıstanın şəhərlərini, göllərini, çaylarını əzbər bilirdi.
Çox vədə gecələr yuxusu qaçardı. Qaranlıqda xəritə
yazılarını seçmək olmurdu. Amma gözüyumulu halda da
Nemət barmağını düz Taldı—Kurqanın, yaxud Alagölün, ya da
Manançanın üstünə qoya bilərdi.
Bəzən bu şəhərləri, çayları, gölləri, ümumiyyətlə bu ərazini
təsəvvüründə canlandırmağa çalışırdı. Ucsuz-bucaqsız çöllər,
alaçıqlar, susayıb göl, çay kənarına gələn at ilxıları... Uzun
yallı ağ atlar... sonra yuxu bataqlıq kimi çəkib onu aparırdı.
—Ay Nemət, sən allah, dur çörəyə get də...
Yuxu qırsaqqız olub yapışmışdı, əl çəkmək istəmirdi. Ancaq
Sürəyyanın səsində narazılıq xalları