yox, tapsın, bu gənci də götürsün,
gedib xudmani yerdə otursunlar, bala-bala içsinlər, içib səmimi
olsunlar, bala-bala söhbət eləsinlər, ürəklərini boşaltsınlar,
çünki Məmməd Nəsir demişkən, qarnını doldurmasan, ürəyini
boşalda bilməzsən. Düz deyir. Ayıq vaxtı ürəyinin dibində pas
atıb qalanları, çürüyüb ürəyində itənləri üzə çıxarıb özgəsinə
açmaq olmur. Onlar da qalır, kif atır, çürüyüb ürəyini də
çürüdür, ömrünü də.
İçəndən sonra Nemət bu anqutboğaz, bu yöndəmsiz
geyinmiş oğlana deyərdi ki, bala, mənə qulaq as. İnan, hələ gec
deyil. Mənim dayım, allah ona rəhmət eləsin, allah bütün
ölənlərinizə rəhmət eləsin, mənim dayım demişkən, İlyas
Nizami deyilsənsə, vaz keç, boşla, girişmə bu işə. Özüvə peşə
39
seç. Texniki peşə olsa daha yaxşı. Yazıqsan, bala. Sonra başına
döyəcəksən, gec olacaq. Bunun axırı yoxdur. Sənin kimi
yüzlərcə, minlərcə gənc bax bu saat, sənin yazdığını, lap elə
sənin yazdığın kimi, ya bir az ayrı cür, heç tafavütü yoxdur, bir
az daha yaxşı, ya daha pis, daha savadlı, ya daha bisavad, hə,
sənin yazdıqlarını onlar da yazır. Hələ gec deyil, Cavansan.
Ömrün qabaqdadır. At bu işin daşını. Əlbəttə, əgər İlyas
Nizami deyilsənsə! Yox, bəlkə İlyas Nizamisən? Hə, onda
başqa məsələ. Bəlkə elə doğrudan İlyas Nizami oldun. Kim
bilir?
Nemət:
—Çıx üçüncü mərtəbəyə, — dedi, — on birinci otaq.
Nəşriyyatdan çıxıb studiyaya tərəf getdi. Meydançadan
keçəndə gördü ki, on bir-on iki yaşında uşaqlar futbol
oynamağa hazırlaşırlar. Ayaq saxladı. Dayanıb onları izləməyə
başladı.
İçlərində ikisi lap balaca idi. Yeddi-səkkiz yaşında. Yəqin
onları qapıçı qoyacaqlar. Həmişə uşaqlar ən balacaları, ən
zəifləri qapıçı təyin edirlər.
Oğlanlardan biri daş qoydu — ştanqa! Bir neçə addım saydı,
ikinci daşı qoydu. Bu bir qapı! Sonra gedib eyni üsulla ikinci
qapını düzəltdilər.
Doğrudan da balacaları qapıçı qoydular. İki dəstəyə
bölündülər. Üç-üç. Bir nəfər artıq idi.
—Sən sudya!
"Sudya" cığallığa başladı.
—Özün ol sudya. Mən istəmirəm. Mən