a atana professor deyirəm, qoy
o polkovnik ərini çox gözümüzə soxmasın.
Zaur bütün bu ehtiraslara tamam biganəliklə yanaşırdı.
360
Bilirdi ki, bütün ömrü bu dedi-qoduların içində keçəsidir indən
belə. Bilirdi, qabaqcadan bilirdi ki, hər şey məhz elə-belə də
olmalıdır, odur ki, indi nə təəccüblənir, nə hirslənirdi. Əlbəttə,
doğma şəhərə qayıdışlarının ilk dəqiqələrindən kefinə soğan
doğramaq — anasının xasiyyətinə, təbiətinə uyğun idi. Amma
məgər bu qayıdışın, bu dönüşün özü belə sevincli, belə fərəhli
idimi Zaurçün?
Maraqlandığı üçün yox, nəzakət naminə soruşdu:
—Axı, bütün bu qalmaqal nədən başlayıb?
—Əşi, heç nə... Evinizin açarını Alyaya vermişdiniz. Nə
deyirəm, öz işinizdir, yəqin elə məsləhət bilmisiz — ev sizin,
ixtiyar sizin. Mən axmaq da fikir elədim ki, bəlkəm bir kömək
lazımdır, yır-yığış eləmək lazımdır evdə, yəqin toz basıb da...
Zəng elədim belə kamal-ədəblə dedim ki, Alya xanım, bəlkə
onlar gələnə gedək bir evi yığışdıraq, künc-bucağı siləksüpürək,
səliqəyə salaq. Yadımdadır axı, elə siz getməmişdən
də ev tör-töküntü idi... Di, partlamadı. Alya xanım... Sən demə,
şəstinə dəyibmiş xanımın: nə demək istəyirsən, deyir, törtöküntü
niyə olur Firanın evi?.. Nədi, baxmır deyirsən, evə?..
Nədi, deyir, neçə il onu naz-nemət içində böyütmüşük ki, sizin
qulluqçunuz olsun? — Zivər xanım Alyanın zəhərli tonunu
yamsılamağa çalışır, öz replikalarını isə həlim, yumşaq tonla
tələffüz edirdi — yox, bacım, deyirəm, belə sözləri niyə
gətirirsən dilinə, qulluqçu, qaravaş-zad nədir, intahası cavandır
da, hər şeyi get-gedə öyrənəcək. Hələlik biz, deyirəm, onlardan
böyüyük, təcrübəliyik, gərək qollarından tutaq, kömək eləyək,
gedək bir yır-yığış eləyək, nə olacaq xəncərimizin qaşı düşməz
ki. Bəlkəm mənim də bir köməyim dəydi. Yox, deyir, heç bir
kömək-zad lazım deyil, — mən, deyir, bacılarımla gedib hər
şeyi öz qaydasına salaram onlar gələnə... Bacılarını da
tanıyırsan da... Biri o atmaralıdır Tahirə, əri yazığı bir qoz
qabığına soxub