ki, yazıq cınqırını çıxarda bilmir... O biri də
Sürəyya — onu da tanıyıram nə yuvanın quşudur. Birinci ərini
basdırıb, ili çıxan kimi bu Nemətə calayıb özünü — yanında da
361
iki balası, neçə yaş cavandır özündən əri... Qızlarından da ki,
olmaz.
—Yaxşı, ay ana, — deyə Zaur Zivər xanımın sözünü kəsdi,
— bütün bu həngamə nədən başlayıb axı?.. Evi yır-yığış
eləməkdən?
—İş yır-yığışda deyil e... İntəhası tanıdım bu adamları... Bu
üç bacının xasiyyətiymiş bu — ərlərinin başında turp əkmək.
Tahirəsi də elədir, Sürəyyası da... Alyanın özü elə deyil? Sən
bu Murtuzun qozqurablığına, bazburutuna-filana baxma,
arvadından it kimi qorxur, nə buyursa arvad, ləbbeyk deyir, bəs
necə... Səni də eləcə tryapka eləmək istəyirlər ki, onların hər
nazıyla oynayasan, ata-anadan keçəsən, naxələf çıxasan,
onların istədiyi budur, bə nə?
—Yaxşı, ay ana, boşla görək.
—Düz demişəm?.. Alya qaçırtdı da dilindən. Sən demə,
Alya xanım belə hesab eləyir ki, bizim ailəyə böyük minnət
qoyub — əziz-xələf qızını sənə verib. Sən guya heç layiq də
deyilsənmiş belə dünya gözəlinə ər olmağa.
—İndi nədi, danışmırsız bir-birinizlə?
—Qulaq as... Demək, bir neçə gün keçir, sizdən də bir xəbər
yox, yaman nigaranam, Alyaya zəng vururam, görüm bəlkəm
onlar teleqramdan-zaddan bir şey alıblar. Zəng eləyirəm,
ədəblə belə hal-əhval tuturam. Özün necəsən, ərin necədir... Di,
düşmədi mənim üstümə. Nə yemisən turşulu aş, day dişinin
dibindən çıxanı dedi mənə.
—Niyə axı?
—Qulaq as, danışıram da — ...Sitarəni tanıyırsan da,
qonşumuzu. Gəlib bir dəfə bizə, deyir, eşitmişəm Zaurun,
maşallah, əntiqə evi var, özü də aləm obstavit eləmisiz.
Gələndə onlar, deyir, bir mənə də papaq elə, mən də gedim
baxım... Mənim də ürəyim təmiz, nə bilim ki, camaat qan
çıxmayan yerdən qan çıxardır, açarlar, deyirəm, Alyadadır. Ev
sahibləri ona, deyirəm, etibar ediblər açarlarını, ona denən,
deyirəm, aparsın səni Zaurgilə elə indi, daha gəlməklərin
362
neyləyirsən gözləyib?.. Day bilmirəm mənim sözümü