ü Sitarə nə
cürə çevirib deyib Alyaya, od vurub Alyanın təpəsinə.
Düşmədi mənim üstümə, nə deyir bütün şəhərə car çəkirsən ki,
ay açar belə gəldi, ev elə getdi. Göndərirəm, deyir, Spartaknan
o andıra qalmış açarlarını, o eviniz də ki, var, deyir, nə belə
mataq şey imiş... Firoçka, deyir, istəsəydi min pay bundan
yaxşı evlərə köçə bilərdi. Elçilər, deyir, qapımızın dabanını
çıxartmışdılar.
—Hansı elçilər?
—Əşi, yalandır deyir də, gözünün içinəcən... Kim idi ona
elçi düşən? Yəni — mən bilmirəm, camaatın gözü kor, qulağı
kardır bəyəm?.. Allahına şükür eləsin ki, qızının bəxti belə
açılıb... Eybi yox, mən də bir iki kəlmə şirin söz dedim ona.
Qiyamətəcən yadından çıxmaz. Məni o deyil, e, özümdən
çıxardan , o əri heyvərədir. Guya ki, belə ağır kişidir,
ağsaqqaldır öz aləmində, amma arvad işlərinə qarışmaqdan
utanıb xəcalət çəkmir. Götürüb telefonu bu da, deməli, mənim
üstümə xoruzlanır.
—Mənim atam da ki, Alya xanımın cavabın verib, hə?
—Xeyr, bircə o çatmırdı... Sənin atan əsl kişidir, arvadnan
ağızbağız verən qurumsaqlardan deyil. Amma Murtuzla
danışdı, özü də əməlli-başlı danışdı.
—Görürəm burda vaxtınızı şən keçirmisiz.
—Elə bilirsən bu hayıfı qoyacam mən onda? Məni yaxşı
tanımırsan. Bircə bax sən sarıdan...
Zaur bu söhbətin gizli mənasını yaxşı başa düşürdü,
anasının gözlərindəki nigarançılığın, qorxunun, təlaşın səbəbi
də aydın idi ona. Anası ondan arxayın deyildi, qorxurdu ki,
birdən Alyayla qızı Zaurun saqqızını oğurlayıb, öz tərəflərina
çəkərlər, bu ölüm-dirim mübarizəsində Zaur əks cəbhəni
seçmiş olar... Zaur düşünürdü ki, anası gətirdiyi hədiyyələrdən
xəbərdar olanda, biləndə ki, Zivər xanımla Alya xanıma eyni
cür çəkmə, Məcidlə Murtuza eyni cür köynək alıblar, amma
üstəlik, Spartaka iki qəşəng qalstuk da gətiriblər və bu
363
qalstukları şəxsən Zaur özü seçib, gör onda nə mərəkə olacaq.
"Bizim pulumuza səfərə çıxan öz oğlumuz qudalarımıza da elə
bizə gətirdiyindən gətirir, hələ üstəlik Spartakı da yaddan
çıxartmır, heç