ə Zaur yəqin bilirdi ki, nə demək istəyir,
Spartak. Şübhəsiz, iki ailənin bu qarşılıqlı ədavət və nifrət
toruna Spartak da düşmüşdü və bəlkə indi özü də istəmədən
Zaura Alya xanımın, ya Murtuzun hansısa sözünü, hədəsini, ya
təklifini, ya nə bilim, xəbərdarlığını çatdırmalıydı. Məcbur idi
buna, ürəyində istəməsə də... istəməməyinə isə, açıq-aşkar
görünürdü ki, istəmirdi, yoxsa bu qədər kədərli ifadə çökməzdi
sifətinə, yazıq biçarə... Lift axır ki, gəlib çıxdı, qapısı açıldı.
Spartak, nəhayət, iradəsini toplayıb boğuq səslə:
—Bilirsən, Zaur... — dedi. — Sənə demək istəyirdim...
Təhminə... ölüb…
Liftin içinə girdi və əlavə etdi:
—Serroz... Qara ciyəri... İyirmi günün içində yandı getdi yazıq.
365
On səkizinci fəsil
Yandı canım hicr ilə, vəsli-ruxi-yar istərəm,
Dərdiməndi-firqətəm, dərmani-didar istərəm.
Heç bir vaxt təsəvvür edə bilməzdi ki, evlər, küçələr adamı
bu qədər ağrıda bilər. Evlər, küçələr, maşınlar...
Bağın yanına buruldu, o bağın ki, iyun günü yaşıl
"Moskviç"in içində Təhminəni gözləyirdi. Həmin o yerdə
həmin rəngli "Moskviç" dayanmışdı — və elə bil parçalandı
Zaurun ürəyi və hər şeyi birdən-birə xatırladı Zaur — burada,
bax bu yerdə Təhminəni gözləməsini də, səbirsizliklə
barmaqlarıyla sükanı döyəclədiyini də, o gün çəkdiyi siqaretin
dadını da, hətta, Təhminənin səsini də. Ağ düyməli qırmızı
paltar geymiş Təhminə qəfilcən onu arxadan səsləmişdi. Əlində
də çanta vardı, çantada da "KamyuU konyakı, Zaurçün xüsusi
gətirmişdi bu konyakı... Qapılarının qarşısındakı səki —
haçansa Spartakın çəhrayı "Volqa"sı dayanmış səki —
"Volqa"nın təkərini deşmişdi o gecə — səki də eyni cür ağrıtdı
Zauru. Telefon budkası da — elə həmin o gecə Təhminəyə bu
budkadan zəng vurmuşdu, telefon cavab vermirdi, sonra isə
bildi ki, telefon doğrudan da xarab olubmuş, çünki pulunu
vaxtında verməyiblərmiş... Bu da trolleybus dayanacağı.
Təhminə işə gedəndə həmişə bu dayanacaqda minərdi
trolleybusa, Zaur da ötürərdi onu. Təhminə