trolleybusun
pəncərəsindən əl edərdi Zaura və Zaurun çox xoşladığı bir
hərəkətlə saçlarını alnından atardı, gülümsünərdi.
Spartak Təhminənin ölüm xəbərini verəndən sonra bir
müddət də liftin içində dayanmışdı, amma daha heç nə
deməmişdi. Çünki söz qalmamışdı daha, qurtarmışdı bütün
sözləri Spartakın da, Zaurun da. Nəhayət, Spartak liftin
düyməsini basmışdı, liftin qapısı bağlanmışdı, lift aşağı
enməyə başlamışdı. Zaur isə mənzillərinə qayıtmışdı,
366
dəhlizdəki çamadanları, nədənsə, yataq otağına aparmışdı,
yataq otağındakı çamadanları dəhlizə gətirmişdi. Bir neçə dəfə
otaqdan otağa keçmişdi, nə isə götürmüş, nə isə qoymuşdu,
sonra arvadına və anasına bir kəlmə demədən evlərindən bayıra
çıxmışdı, liftlə deyil, pilləkənlə səkkizinci mərtəbədən aşağı
düşmüşdü, küçənin tinində siqaret, dükandan kibrit almışdı və
piyada Təhminəgilin evlərinə tərəf addımlamışdı... Hələ onda
ağrını belə şiddətlə duymurdu, yaranın köynəyi vaxt keçdikcə
artırdı və bu küçəyə, bu evə çatanda dözülməz olmuşdu. Zaur
bu dözülməzliyin içindən keçib pilləkənlərlə — ona bu qədər
tanış olan pilləkənlərlə, axırıncı dəfə əsəbi düşüb getdiyi
pilləkənlərlə-qalxmağa başladı. Və ancaq bu zaman birdən-birə
qəti dərk elədi ki, Təhminə yoxdur və bir də heç vaxt
olmayacaq. Bir də heç vaxt görməyəcək Təhminəni... Nədənsə,
Spartak da başından çıxmırdı və bu anlar fikirləşirdi ki, bax
indicə hansı yollasa bir sirr açılacaq və məlum olacaq ki,
Təhminəylə Spartakın arasında heç vaxt heç bir şey olmayıb və
Zaurun bütün şübhələri boş və əbəs imiş. Bu həqiqət o qədər
aydın təsdiq olunacaq ki, Zaurun ağrısı, peşmançılığı birə-yüz
artacaq. Özünü günahkar biləcək, Təhminənin isə heç bir
günahı olmadığından Zaurun lap bağrı çatlayacaq, daha artıq
iztirab çəkəcək: intihar etmək istəyəcək, hətta günahını yumaq
üçün... Hardansa yadına düşdü ki, bir dəfə Təhminə onu
Spartakgilin bağına aparmışdı və orada demişdi ki, bura
gəlmələrinin bir səbəbi də var, Zaur bu səbəbi ya çox