x sonralar
biləcək ya da heç bir vaxt bilməyəcəkdi. Bəlkə də bu səbəbi
bax indicə, bir neçə andan sonra biləcəkdi Zaur və bu səbəb hər
şeyi birdən-birə gün işığı kimi işıqlandıracaq, izah edəcəkdi və
hər şey aydın olandan sonra Zaurun nəticə verməyən sonrakı
peşmançılığı onun bütün həyatının sağalmaz dərdi-yarası
olacaqdı...
Pilləkənin ikinci mərtəbəsində adamlar vardı, onlar tövşüyə-
tövşüyə taxtaların içinə tablanmış iri şkafı qaldırırdılar, xəz
yaxalıqlı qara palto geymiş kişi — yəqin ki, şkafın sahibiydi —
367
hamballara göstəriş verirdi:
—Sola çevirin, beləsinə keçməyəcək deyirəm sizə, soldan
götürün, soldan. — Sonra Zauru gördü və ona müraciət elədi.
— Keçmək istəyirsiz? — hamballara: — Yol verin, yoldaş
keçsin, — dedi.
Zaur adamların arasından, şkafın yanından keçdi və xəz
paltolu adam yenidən göstərişlər verməyə başladı:
—İndi bir az aşağıdan götürün, aha, bu tərəfini qaldır, ay
qoçaq!
Zaur üçüncü mərtəbəyə qalxdı. Təhminənin qapıları
taybatay açıq idi, qapının üstündə isə yenicə vurulmuş lövhəcik
görünürdü: "Əməkdar mühəndis rasionalizator Q.Kərimov.
Qapıda vız başlı, ala-bəzək xalatlı bir qadın dayanmışdı —
güman ki, əməkdar rasionalizatorun arvadı idi. Şkafı da
görünür, təzə ev sahiblərinin mənzillərinə qaldırırdılar. Xəz
yaxalıqlı palto geyinmiş adam yəqin elə mühəndisrasionalizator
Q.Kərimov idi ki, vardı... Zaur qeyri-ixtiyari açıq
qapıdan içəri baxdı — və elə bil ürəyi həmin bu qapının
arasında qaldı. Təhminənin boşalmış otağında ancaq bir neçə
stul və stol vardı, — Təhminənin deyil, Kərimovların stolu,
stulları. Nə qədim divar saatı, nə Təhminənin fotoları, nə
balaca əncir ağacı — alpinistlərin hədiyyəsi qalmışdı, Bircə
oboylar həmin oboylar idi... Zaur çevrildi, qarşıdakı qapının
ağzında dayandı və zəngi basdı.
Uşaq səsi gəldi qapının ardından, sonra hirsli qadın
qışqırığı:
—Əşi, bir dayan görək də kimdi! — Uşağa qışqırırdı
Mədinə. Qapı açıldı. Mədinə:
—Zaur, — dedi, çənəsi əsdi. Bir də təkrar elədi — Zaur,