—
və ağladı...
Zaurun göz yaşı yox idi. Hiss edirdi ki, ağlaya bilmir, amma
haradansa, içinin dərinliklərindən boğazına qəhər qalxırdı,
boğazında tıxanıb qalırdı.
Qorşokda oturmuş beşyaşlı toppuş uşaq, anasının ağlamasını
368
görüb bir müddət maddım-maddım baxdı, sonra özü də
bərkdən bəyirməyə başladı...
Qarşı qapıdakı xalatlı arvad təəccüblə onlara baxdı, sonra
içəri keçdi və qapısını da örtdü. Mədinənin otağının yarıaçıq
qapısından balaca televizorun ekranı görünürdü və bu da
Zaurun yarasına duz basırdı elə bil. Zaur fikirləşdi ki, bir aydan
artıq Təhminəgildə qalıb, Mədinəylə qonşuluqda yaşayıb,
amma bir dəfə də Mədinənin evində olmayıb.
Mədinə paltarının ətəyiylə gözlərini silərək:
—Gəl içəri, — dedi.
Zaur içəri girdi. Uşaq hələ də ağlayırdı. Mədinə qorşokla
birlikdə onu götürüb harasa apardı və sakit elədi. Zaur kiçik və
köhnə televizorun sönük ekranına, otağın kasıb avadanlığına
baxırdı — hiss olunurdu ki, bu otağın sahibi sıxıntı iə ehtiyac
içində dolanır... Uşaq, nəhayət, sakitləşdi və Mədinə yaş
əllərini silə-silə otağa gəldi. Zaurun qabağında oturdu.
Zaur siqaret yandırdı, Mədinə:
—Haçan gəlmisən? — dedi. Zaura "sən" deyirdi, elə bil
dərd onları yaxınlaşdırmış, bir-birinə doğma, məhrəm etmişdi.
Zaur:
—Bu gün, — dedi, — yarım saat bundan qabaq.
Uşaq:
—Mama, bəs biz haçan gedəcəyik? — dedi.
—Gedərik, gedərik, bala, görürsən əmi bizə qonaq gəlib, —
sonra Zaura müraciətlə əlavə etdi, — səhərdən day zəhləmi
töküb. Yapışıb yaxamdan ki, kinoya gedək... Heç mənim
kinoya getməyə həvəsim var?
Uşaq ağlamsınıb:
—Bəs haçan gedəcəyik? — dedi.
—Gedərik, gedərik, get orda topla oyna, mən də gəlirəm
indi.
Oğlan könülsüz otaqdan çıxdı və Mədinə:
—Belə işlər, Zaurik, — dedi. — Təhminə getdi əlimizdən...
— və yenidən ağladı...
369
Zaur bilmirdi nə desin, neyləsin, Mədinəni ovutmalıydımı,
ya onun özünü ovudan gərəkdir indi?
Nə isə demək xatirinə:
—Mənə Spartak xəbər verdi, — dedi.
Bəlkə, indi Spartakın adını çəkən zaman