n Mədinə birdən bir
sirr açacaq və bu sirri bütün diri qalmış insanlardan yalnız tək
bir Mədinə bilir. Və o zaman hər şey aydınlaşacaq, Zaur da
belə bir səhv etdiyinə görə minqat artıq peşmançılıq çəkəcəkdi.
Amma onu da bilirdi Zaur ki, Mədinə heç bir sirrfilan
açmayacaq, çünki heç bir elə sirr-filan bilmir və əslində də,
yoxdur yerli-dibli belə bir sirr... heç bir səhv də yoxdur, heç bir
şey də yoxdur, hər şey necə vardısa eləcədir, bircə Təhminə
yoxdur.
—Serroz, qara ciyərində, iyirmi günün içində tələf olub
getdi. — Mədinə eynilə Spartakın sözlərini təkrar etdi. Sonra
isə hər şeyi danışdı Zaura, bütün ağır təfərrüatlarıyla, fiziki
ağrılar barəsində, şişlər barəsində.
—Heç ölmək istəmirdi yazıq. Xəstəlikdən qabaq tez-tez
deyirdi ki, ölmək istəyirəm, sözdü də deyirdi, amma elə ki,
doğrudan xəstələndi, ağrılar, əziyyətlər başlandı, xəstəxanaya
düşdü və xəstəxanada da bildi ki, doğrudan da ölür, onda
qaragün elə yalvarırdı ki, qurtarın məni, ölmək istəmirəm.
Amma axıracan kişi qızı kimi mərd-mərdanə apardı özünü...
Uşaq yenidən otağa gəldi:
—Ana, bəs haçan gedəcəyik axı, kinoya?
—Bu saat, bu saat, mənim göyçək balam, indicə
gedəcəyik... Axır saatına qədər Muxtar gəlirdi yanına... Manaf
da gəlirdi, necə yaxşı adam imiş Manaf, Zaur, heç bilməmişik
vallah, bütün dəfn xərcini özü çəkdi, üç, yeddi də verdi, bu
yaxında qırxıdır, amma day qırxını verə bilməyəcək, dəyişdilər
də mənzili... Bir injener köçüb bura arvadıyla, bir çətən də
külfəti var.
—Mama, gedək də...
—Bu saat, bu saat oğlum, qoy bir az əmiylə danışım,
370
gedərik.
Zaur qalxdı və indi ayaq üstə danışırdılar.
—Görsən tanımazdın, Zaurik, elə arıqlamışdı ki, yazıq...
Ağrılar yaman əziyyət verirdi, amma heç zarafatından da
qalmırdı... Nə yaxşı oldu, deyirdi, heç kəs mənim qocalığımı,
çirkinliyimi görməyəcək... Bir cavan göyçək oğlan müalicə
edirdi onu. Ölümündən bir gün qabaq mənə dedi ki, heyf, belə
göyçək oğlan məni ölü görəcək. Zarafat elədi ki, çılpaq görən
olub məni,