n oynamaq istəyirəm.
—Yaxşı, indi sən ol. Üç qoldan sonra mən olaram, sən
oynayarsan.
Razılaşdılar. Kapitan yerdən çöp götürüb yumruğunda
gizlətdi. O biri komandanın kapitanı tapdı.
Oyun başlandı.
Nemətin öz uşaqlığı yadına düşdü. O qədər bax lap bu cür
futbol oynayıb ki... Küçə futbolunun ənənələri, texnikası,
40
qanunları dəyişməzdir. 25 il bundan qabaq da hər şey beləcə
idi. Daş ştanqalar. Balaca qapıçılar. Vaxt yox, qol hesabı oyun.
Qolların cığallanması. "Yox, yan getdi", ya da "hündürdən
getdi, ştanqanın üstündən" — hər şey, eynilə olduğu kimi
qalmışdı.
—Tofiq, ver mənə! Özün çıx. Ala, Nazim!
—Ruka! Ruka! — deyə qışqırışdılar.
Əli topa toxunmuş oğlan küçə futbolunun əfsanəvi
qanununa isnad etdi. "Prijataya ruka" — dedi. Mübahisə
başlandı. Birdən kiminsə ağlına gəldi ki, hakimin də bir rolu
ola bilər, hakim amiranə bir səslə:
—Pinal, — dedi. Nəhayət, o da bir anlıq xəlifə olmuşdu.
Cərimənin səbəbkarı bir kəlmə də kəsmədi. Dinməzcə penalti
yerini təyin etməyə başladı: qapıdan addımladı. "İndi gör necə
addımlayacaq!" Doğrudan da addımlarını elə iri atırdı ki,
qorxurdun bağanağı aralı qalsın.
Belə saya-saya onuncu addımda gəlib rəqibin qapısına çıxdı.
Özü də başa düşdü ki, deyəsən çox ağ eləyib. Sonuncu
addımını bir az qısa etdi.
—Bax buradır, — dedi, — vurun!
Bayaqdan bəri dinməz-söyləməz ona tamaşa edən rəqib
komandanın kapitanı:
—Ala! — dedi və özü saymağa başladı.
"İndi gör bu necə sayacaq!"
Bu kapitan elə bil ayağı zəncirli dustaq kimi yeriyirdi —
dıpbır-dıpbır. Penalti yeri lap yaxın oldu. Təzədən haray
qopdu.
Nemət özü də bilmirdi ki, nə səbəbdən işini-gücünü atıb
burada dayanıb, belə maraqla bütün bu şeyləri izləyir, ayrılıb
gedə bilmir.
Kövrək uşaq xatirələrinin riqqətindən başqa bu futbolda nə
isə başqa bir şey də var idi. Hisslərin, həvəslərin çılpaqlığı,
təmənnasızlığı, saflığı, təmizliyi...
Görəsən bizim şöbənin cəfakeşləri bu oyuna baxsaydılar, nə
41
deyərdilər? Əlbəttə, Qurban zəhər tuluğudur.