amma ölü görən olmayıb hələ, birinci bu cavan
oğlan görəcək.
Zaur siqaretini söndürdü, yenisini yandırdı.
Mədinə:
—Zaur, otursana, — dedi, sonra dəhlizə tərəf boylanıb əlavə
etdi, — deyəsən başı qarışdı orda, əl çəkdi bizdən. —
Doğrudan da, uşağın daha səsi gəlmirdi.
—Dayan, bu saat sənə çay gətirim, — dedi.
—İstəmirəm çay. Yenə danış ondan. — Zaur da Mədinəyə
"sən" dedi. Mədinə indi onunçün ən doğma, ən yaxın adam idi.
—Eh, ay Zaur nə danışasan... Elə bil heç yox imiş, heç nə də
qalmadı bədbəxtdən. Amma bilirsən neçə gözəl insan idi...
Necə qızıl kimi ürəyi vardı?.. Səni də yaman çox istəyirdi,
Zaurik, indi istəməsin... Həqiqətdə istəyirdi... Sən gedəndən
sonra bilirsən nələr çəkdi yazıq?
Zaur:
—Bilirəm, — dedi. — Bu barədə danışma.
—Başa düşürəm, sənə də ağırdır, əlbəttə. Amma sən hələ
cavansan, bütün ömrün də qabaqdadır. Hər şey unudulub
gedəcək ay Zaur, bu etibarsız dünyanın işi belədir.
Zaur:
—Bəli, — dedi, — elədir...
Mədinə fikrə getdi, sonra elə bil öz-özüylə danışırmış kimi:
—Amma yazığı nahaq incidirdilər, — dedi.
—Kim?
Mədinə bir az tutuldu, sonra:
371
—Bilmirəm, — dedi, — yəqin sizinkilərdən idi kimsə.
Acığın gəlməsin. Sən arvadınla səfərə gedəndən sonra kimsə
ona gündə zəng vururdu. Hə, qarnıboş, deyirdi, nə oldu,
hıçqırığın içində qaldı? Kələyin baş tutmadı? Zaurun arvadı
hamilədir, uşaqları olacaq.
Mədinə Zaurun sifətinə baxdı, sərmərdi və tələsik:
—Yox, anan deyildi, — dedi. — Ananın səsini tanıyırdı
Təhminə, kimsə başqa adam idi.
Zaur: "Alya? — deyə düşündü. — Axı, Alya onda bilmirdi ki,
bizim uşağımız olacaq. Bu yalan hardan gəlibmiş ağlına?"
—Doğrudan, yəni bir şey var? — Bu sualı Mədinə artıq sırf
qadın marağıyla verirdi.
Zaur qızardı və bir an ona elə gəldi ki, Təhminəymiş onun
əsl arvadı, indi Firəngizdən olacaq uşağı Təhminəyə
xəyanətdir.
—Xəstəxanada da tez-tez səni yadına salırdı... Lap axır
gününəcən...
—Nə deyirdi?
Mədinə gülümsündü:
—Deyirdi ki, Zaur məni satdı onlara.
—Kimə