ə onlara?
Mədinə çiynin çəkdi:
—Nə bilim, elə beləcə deyirdi onlara...
Uşaq yenə otağa qayıtdı:
—Mama, haçan gedəcəyik bəs?
—Bu saat, bu saat, mənim göyçək balam.
Dəhlizə çıxdılar.
Mədinə:
—Spartak sağ olsun, — dedi, — o qədər köməyi dəyirdi ki,
dərman lazım olurdu yerin dibindən tapırdı, hansı həkim lazım
olurdu, öz maşınında gətirib aparırdı.
Zaur:
—Ayın neçəsində keçindi? — deyə soruşdu.
—14-də...
372
"Hansı ölkədəydik bu gün görəsən", — deyə düşündü. Zaur,
yadına sala bilmədi.
Qapıda:
—Çox sağ ol, Mədinə, — dedi.
—Niyə sağ ol deyirsən axı?
—Mama, yaxşı, daha gedək də, əmi də gedir.
—Bu saat, gedirik, — birdən Mədinənin yadına nə isə
düşdü, — tamam yadımdan çıxmışdı, sənə kağız qoyub axı.
—Kağız? — Zaurun ürəyi şiddətlə döyünməyə başladı:
bəlkə bu idi sirrin açarı, bu kağız hər şeyi izah edəcək, hər şeyi
aydınlaşdıracaqdı bəlkə? Mədinə otağa keçdi və bir azdan iki
kiçik kağız parçasıyla qayıtdı. Kağızların biri qəbz idi, Zaur
görən kimi xatırladı — Moskvada küçəni səhv keçdikləri üçün
serjant Trofimov onları cərimə etmiş, qəbz vermişdi. Mədinə
ikinci kağızı uzadaraq:
—Ölümündən iki gün qabaq duxularının sirrini yazıb bura.
Xahiş elədi ki, sənə verim: "Qoy Zaurun arvadı bu ətirləri
vursun", dedi, "onda Zaur məni xatırlayacaq hər dəfə".
Zaur karandaşla yazılmış kağız parçasını cibinə qoydu.
Mədinəylə görüşdü və yavaş-yavaş pilləkənlərlə düşməyə
başladı. İndi də pilləkənlərlə üçüncü mərtəbəyə piano
qaldırırdılar və əməkdar mühəndis yenə göstərişlər verirdi.
"Ehtiyatlı olun, bu pianinodur axı, belə kobud yerə vurmayın
da, ehmallıca qoyun. — Zaura baxdı: — Keçmək istəyirsiz? —
dedi. — Yol verin, cavan oğlan keçsin..."
Zaur bir də çevrilib Təhminənin qapısına baxdı, qapı
yarıaçıq idi. Pilləkənləri düşməyə başladı, bilirdi ki, ömründə
bir daha heç vaxt bu pilləkənlərlə qalxmalı olmayacaq.
Amma bilmirdi ki...
373
EPİLOQ
Öylə sərməstəm ki, idrak etməzəm dünya nədir,
Mən kiməm, saqi olan kimdir, meyü-səhba nədir.
Gərçi