Tez-tez nazirlə rayonlara
gedirdilər, gündüz işlərini qurtarandan sonra axşam tərəfi
qonaq evində rayon rəhbərlərinin iştirakıyla keçirdikləri
xudmani məclislərdə nazir azacıq içməli də olurdu və balaca
dəmlənəndə Zaura "sən" deməyə başlayırdı. Həmişə rəsmi
danışan bu sərt və quru kişinin elə bil çiçəyi çırtlayırdı, südü
daşırdı. Zaura: "sənin işindən razıyam, — deyirdi, — bir neçə
il də işlə, sonra səni pərvazlandırıb uçurdacam", — deyirdi və
əlavə edirdi ki, "sənin haqqında lazımi yerlərə də məlumat
vermişəm, vaxt gələr, yaxşı müstəqil işə keçərsən..."
Amma bədbəxtlikdən günlərin bir günü hörmət və ehtiramla
pensiyaya göndərdilər naziri. Yeni nazir nisbətən cavan idi, iş
başına keçəndən bir müddət sonra yavaş-yavaş əvvəlki nazirin
adamlarını təmizləməyə başladı və Zaura da qandırdı ki, onun
yerinə başqa namizədi var. Zaur ərizəsini verdi və bu vaxta
atası Məcid də artıq dünyadan köçdüyü səbəbdən yaxşı bir iş
tapa bilmədi özünə. Ancaq Dadaşın mərhəməti sayəsində
yenidən həmin o nəşriyyata — köhnə yerinə qayıtdı... Zaurun
bir uşağı da oldu — bu da oğlan idi, iki ildən sonra üçüncü
oğlu da oldu və üç ildən sonra axır ki, qızı gəldi dünyaya. Zivər
xanım bu qız nəvəsini görə bilmədi, uşağın dünyaya
gəlməsindən on gün qabaq rəhmətə getdi və qızın adını Zivər
qoydular... Üç ildən sonra Alya xanım da öldü, otuz ildən sonra
onların çevrəsindəki adamlardan Dadaş, Səfdər dayı, Tahirə,
Cabbar artıq yox idilər dünyada. Muxtar da yox idi. Təhminə
ölən il onun idarədə nə isə davası olmuşdu, köçüb bir müddət
Moskvada yaşadı, orada işi pis gətirmirdi, sonra nədənsə
yenidən Bakıya qayıtdı və avtomobil qəzasına düşüb həlak
oldu... XX əsrin axırına onların çevrəsindəki adamlardan
376
Nemət, Sürəyya, Zaur və Firəngiz sağ idi. Spartak da beş ilini
çəkib çoxdan çıxmışdı azadlığa və türmədən çıxandan sonra
tamam başqa adam olmuşdu, dəyişmişdi. Bəli, bizə tanış olan
bu adamlardan sağ qalanları — Nemət, Sürəyya, Zaur,
Firəngiz, Spartak bir gün