vüsal etməz
Könüldən dişrə bir yar olduğun aşiq xəyal
etməz.
...bilmirdi ki, bir qədər də keçəcək və bir axşam, yağışlı bir
axşam, yağışlı payız axşamlarının birində, qüssəli, yağışlı payız
axşamlarının birində beli bükülmüş, sinli bir kişi avtobusdan
düşəcək. Qoltuğunun altında nimdaş portfeli olacaq bu kişinin
— portfelin içində kağızlar, çörək, kolbasa, pendir, bir də
gündəlik qayğıları olacaq. Bəlkə kişi tindəki köşkün qabağında
ayaq saxlayacaq, qəzet alacaq... Bəlkə yadına düşəcək ki,
siqareti, kibriti qurtarıb, satıcıya pul verəcək (əlbəttə, əgər o
vaxtlar pul hələ işlənəcəksə), siqaret alacaq, pulun qalığını
hesablamadan cibinə atacaq. Sonra yavaş-yavaş evinə tərəf
addımlayacaq... Televizorun (ya o zaman televizorlar
olmayacaq, qoloqraflar olacaq, kim bilir) axşam proqramı
haqqında, sabahkı işləri haqqında düşünəcək. Düşünəcək ki,
oğluna çəkmə almalıdır, qızına palto, arvadına plaş və öz
plaşını da təmizlənməyə verməlidir... Düşünəcək ki, qaz
pilətəsini təmir etdirmək və dama qır saldırmaq lazımdır, yayda
kurorta getmək üçün pul yığmaq lazımdır (əgər o vaxtlar pul
işlənəcəksə hələ). Düşünəcək ki, təzə müdirlə heç dil tapa
bilmir, düşünəcək ki, hava yaman pisdir və düşünəcək ki, çox
mənasız bir ömür sürüb bu dünyada.
Birdən diksinəcək: ona elə gələcək ki, küçənin o tərəfindən
gənc bir qadın buruldu tini və dərhal da qeyb oldu... və bu
qadının uzaq kölgəsi qəfil külək kimi onun ürəyinin içində
əsəcək, unudulmuş bir qoxunu gətirəcək onun xəyalına... və
378
qocanın qəlbində —dünyada ən basılmaz qüvvə olan bir hiss
— ümid oyanacaq. Ümid bir anlığa çoxdan ötüb keçmiş
gəncliyinin bütün şirin-acılarını qaytaracaq ona və sevdiyi
butün qadınlar okeanda itmiş uzaq adalar kimi gəlib keçəcək
gözlərinin önündən. Keçib gedən kölgəni haqlamaq, tutub
saxlamaq istəyəcək, amma dərhal da bu fikri başından qovacaq
və aramla yoluna davam edəcəkdir. Tinə çatanda dayanacaq ki,
nəfəsini dərsin, çünki bu yoxuş lap adamın kələyini kəsir.