. Öz-
özünə kənar şeylər haqqında düşünməyi qadağan edəcək, ancaq
axşamkı televerilişlər (yaxud qoloverilişlər) haqqında, hava
haqqında və belindəki yel xəstəliyi haqqında fikirləşməyə icazə
verəcək... Lap onun böyründən vıyıltıyla keçən motosiklet
yağış gölməçəsini onun üstünə çıldırladacaqdır. Motosikletdə
isə cavan oğlanla cavan qız oturacaqlar, qız oğlanın boynunu
bərk-bərk qucaqlayacaqdır və qoca kişiyçün həmişəlik qırmızı
görünən işıqfor cavan motosikletçilər üçün yaşıl çırağını
yandıracaqdır... Nə biləydi qoca.
379
***
Həq bilir, yar deyil, canü-dilimdən
qaib
Nola gər qaib isə dideyigiryanımdan.

...Nə bileydi Zaur ki, bir neçə gün də keçəcək, bəlkə də bir
neçə ay keçəcək, il keçəcək və Zaur yenə də günlərin bir
günündə — daha buna heç şəkk-şübhə ola bilməz — yenə də
günlərin bir günündə Təhminəni görəcək... Onlar az qala sifətsifətə
toqquşacaqlar — Zaur və Təhminə... Təhminə Zauru
görüb gülümsünəcək — həmin o ağ düyməli qırmızı paltarında
olacaq Təhminə, həmin o otuz il bundan qabaqkı paltarında və
belə məlum olacaq ki, vaxtın Təhminəyə heç bir dəxli yoxdur
— heç dəyişməyib Təhminənin nə sifəti, nə bədəni, nə yaşı...
Otuz il əvvəlki təkin gülümsünəcək Zaura və Zaur da dilidodağı
titrəyə-titrəyə Təhminənin adını çəkəcək, amma adını
çəkən kimi Təhminə çevriləcək, küçədəki adamlara qarışıb
itəcəkdir. Bir az sonra Zaur onu metronun qabağında görəcək,
dalıyca qaçacaqdır və yenidən görəcəkdir Təhminənin qırmızı
paltarını metro vaqonunun içində... Qapıları bağlanmış,
hərəkətə gəlmiş qatarın pəncərəsindən Təhminə ona əl
eləyəçək, gülümsünəçək və Zaur o biri qatara minib dalınca
gedəcəkdi. Daha Təhminəyə çatacağına ümidi olmayacaq,
amma gələn dayanacaqlarda metrodan düşəcək. Bütün perronu
ələk-vələk edəcək, eskalatorla yer üzünə çıxacaq, küçədə orabura
döyükəcək və nəhayət, bir daha görəcəkdi onu — yeni
mehmanxanaya girən vaxt görəcək... Dalıyca ora qaçacaq və
görəcək ki, elə bu dəm Təhminə liftin içinə girdi. Zaur