Dedikləri də
hamısı tikanlı sözlərdir. Ancaq bəlkə onun dediyində bir faiz,
yarım faiz, çərək faiz həqiqət var. Futbol marağında bəlkə də
çirkin bir şey yoxdur, ancaq hər halda çox kədərli bir şey var.
"Boşluğu doldurma". "Cəfakeşlik çoxunuzun boynuna düşüb".
Ay səni, Qurban! Amma bəlkə cəfakeşliyə səbəb işdaşların
söhbətindən, marağından, həvəsindən geri qalmamaq istəyidir?
Deməli, belə çıxır ki, hamı bir-birinin ucbatından cəfakeş olub.
Bir-birinin xətrinə.
—Qol! Qol! — deyə uşaqlar qışqırışdılar.
Studiyanın kassası qarşısında xeyli adam vardı. Nemət
yarım saata qədər növbədə durdu. Zənd-zəhləsi getdiyi İ. də
burda idi.
İrişə-irişə:
—Görürsən də, — dedi, — soyuruq hökumətimizi.
Bir xeyli pul aldı.
—Kasıbçılığımızı eləyirik də. — İrişə-irişə saydı. Nemətə
tərəf uzatdı:
—Sən mənim canım, buyur üstündən götür.
—Çox sağ ol. Özüm alacağam.
İrişə-irişə cibinə qoydu:
—Di sağ ol!
İrişə-irişə çıxıb getdi.
Nemət: "Pulu da adamlar cürbəcür alır — deyə düşündü.
Biri halal zəhmətinin dəyəri kimi, açıq üzlə. Birisi də bax
bunun kimi, elə bil qəbih bir iş tutur, qanunla aldığı pulu da
oğru təki alır. Elə bil haram mal yeyir, üstünü açmasınlar deyə
də hamıya irişir. Eh, nə isə..."
Deməli belə. İndi gedək, maqnitofon alaq.
Poçtamtın yanından keçəndə əlini döş cibinə atdı. Pasportu
yanında idi. İçəri girdi "Do vostrebovaniya" yazılmış
pəncərəyə yanaşdı:
"Mənim bura gəlməyim nəyə oxşayır? Elə bil qəbir üstünə
gəlirəm. Ya da suyu qurumuş dəyirmana. Yox, bu
42
bənzətmələrin heç biri düz deyil. Bu pəncərənin ardında heç
kəsi basdırmamışam. Burda qurumalı bir şey də yox idi".
Hər dəfə yolu bu küçədən düşəndə poçta girər, pasportunu
uzadıb gözləyərdi. Qəribə bir həyəcanla gözləyərdi. Kağızçı
səliqəylə zərfləri yoxlayar, hər dəfə də eyni sözləri deyərdi: bir
şey yoxdur. Məktub hələ yəqin yoldadır.
Hardan da olaydı? Nemət bilirdi ki, yolda-zadda da deyil. O
heç yerdən, heç kimdən məktub gözləmirdi: Yox yerdən
məktub çıxmayacaqdı ki...