, yatağına girib
yuxulayanacan saat iki olardı, heç olmasa beş saat yata bilərdi.
Rumiyyə də Fuad gedəndən sonra xırda-para işlərini görüb
çarpayısına uzanardı — azı yeddi saat yatardı. Onda sabah
sifətində heç bir yorğunluq, əzginlikdən əsər-əlamət olmazdı,
ay parçası kimi tər-təzə, bulaq suyu kimi dumduru gəlin, aydan
384
arı, sudan duru... Odur ki, ayrılmaq lazım idi. Əqrəblər ikinin
yarısına çataçatdaydı. Ayrılmaq lazımdı. Gecdi...
Amma heç ayrılmaqları gəlmirdi. Otaqdan çıxdılar, indi də
qapının ağzında, pilləkən meydançasında vidalaşırdılar. Bir onon
beş dəqiqə də burda dayandılar. Fuad pilləkənin
məhəccərinə söykənib siqaret çəkirdi. Rumiyyənin əllərində
nədənsə iki çay qaşığı vardı, onları bir-birinə vururdu, yarıaralı
çöl qapısının çərçivəsinə söykənmişdi.
Fuad onlara düz doqquzda gəlmişdi. Dörd saatdan artıq idi
ki, Bilqeyis xanım demişkən, elə hey mırt vururdular, amma
sözləri-söhbətləri qurtarmaq bilmirdi.
Əvvəl Şövqüylə Bilqeyis xanım da onlarla idi. Fuad gələndə
çay içirdilər. Stolun üstündə üç növ mürəbbə, iri parçalara
doğranmış kəllə qənd, nazik-nazik dilimlənmiş lumu, üç
armudu stəkan, bir də bugünkü qəzetlər vardı. Televizor da
işləyirdi, amma baxmırdılar. İdman verilişi idi, idmanla bu
evdə heç kəs maraqlanmırdı. Fuaddan başqa. Amma Fuad hələ
ki, bu evin sakini deyildi.
Fuad salamlaşıb oturduqdan sonra Bilqeyis xanım qalxıb
mətbəxə keçdi, dolabı açdı, dairəvi büllur vazada zoğal
mürəbbəsi gətirdi. Fuad masa üstündəki üç növ mürəbbədən
daha artıq zoğal mürəbbəsini sevirdi və Bilqeyis xanım bunu
bilirdi...
Fuad arxası televizora əyləşdiyindən hərdənbir qanrılıb
ekrana baxırdı və ekrana tərəf boylanarkən gözü qeyri-ixtiyari
sağ divardan asılmış iri xalıya sataşırdı. Fuad, yəni elə
Şövqünün özü də bu xalıya müəyyən yüngülvarı istehzayla
yanaşırdılar. Hər ikisinin peşəsiylə bağlı olan sənət zövqləri
belə bayağı bir şeyi qəbul edə bilməzdi; xalının tən ortasında
Şövqünün iri şəkli — tam bir fotoqrafik dəqiqliklə