y səni?! — deyə doğrudan-doğruya təəccübləndi. —
Nə olub, niyə satırsan? Pula-zada ehtiyacın var?
Rumiyyə fınxırdı.
—O, gün primerka edirdim, gördü, yaman xoşuna gəldi...
Mən də fikirləşdim ki, toydan sonra mənim nəyimə lazımdır —
uzun, ağ paltar — adamın əl-ayağına dolaşır... Odur ki,
razılaşdıq.
"Maşallah, işgüzar qızdır".
—Nədir ki? — Rumiyyə onun şaşqınlığını görüb
gülümsündü. — Deyirsən, yəni bəlkəm bu paltar genə bir
kərəm də lazım oldu?
Uzun zaman Fuad Rumiyyənin zarafatlarına alışa bilmirdi,
daha doğrusu, onun nə zaman ciddi danışdığını, nə zaman
lağlağı etdiyini duymurdu. Rumiyyə masqara edəndə belə,
sifətində tam bir ciddilik olardı. Yalnız gözlərinin lap dibində
şeytanlar oynamağa başlardı. Fuad bu qığılcımları görməyə,
seçməyə yavaş-yavaş alışdı. Alışdı, sezdi və sevdi bu
qığılcımları. Rumiyyənin gözlərini, baxışını, səsini, bütün
varlığını sevdiyi kimi bu şeytan qığılcımlarına da məhrəmləşdi.
İndi də qızın gözlərindən cin tökülürdü. Fuad onu öpdü.
Gözlərindən öpdü Rumiyyənin. Qız geri çəkildi. Bu hərəkətin
sözlə tərcüməsi: ayıbdı — demək idi — ata-anamdan ayıbdır,
yaxud qonşulardan görən olar. Əlbəttə, o bu sözləri demədi.
Ata—anası da, qonşular da çoxdan yatmışdı. Fuad yenə
qızın çiyinlərindən tutub özünə tərəf çəkdi, öpmək istədi,
Rumiyyə qıvrılıb onun qolları arasından çıxdı, pıçıltıyla:
—Səbrin olsun, — dedi. — Bir an elə bil gözləri yol çəkdi.
387
— Biri gün Moskvadayıq. — Təsəvvür edirsən "Rossiya"da üç
otaqlı nömrəmiz olacaq. Papa bu gün xüsusi zəng vurdurub:
Bir sən, bir mən... Ancaq ikimiz... gecə-gündüz...
Fuad:
—Təsəvvür edirəm, — dedi. — Elə bil gözləri dumanlandı.
Əllərini Rumiyyəyə tərəf uzatdı.
—Yaxşı, bəsdir, di get...
Fuad kəskin hərəkətlə ondan aralandı, tələsik və əsəbi
addımlarla bir-iki pillə düşdü, dayandı.
—Fuad!
Fuad yenidən qayıtdı.
—Sən allah, Fuad, o çalançılara de ki, çuşka kimi çalmasınlar.
Görürsən elə bərk filəyirlər ki, lap adamın qulağı batır.
Fuad güldü.
—Yaxşı, — dedi, —