arxayın ol, tapşıraram...
Mayın ortaları idi. Aprel küləklərinin soyuq sədaları
qarşıdakı bürkü yayın isti nəfəsiylə toqquşurdu — bir gün sərin
keçirdi, səhərisi günəş adamın beynini deşirdi. Hətta bir gecə-
gündüzün ərzində hava neçə dəfə dəyişirdi. Axşam
Rumiyyəgilə gələndə meh əsirdi, Fuad boz kostyumunu
geymişdi, mavi mil-mil qalstuk taxmışdı; indi gecə iki
radələrində meh kəsmişdi, hava elə bil qatılaşmışdı və Fuad
qalstukda, pencəkdə darıxdı, yaxasını açdı, qalstukunu boşaltdı,
sonra pencəyini də çıxartdı, tərlədiyini hiss edib köynəyinin
qollarını çırmaladı...
Küçələr bomboş idi — adamsız, maşınsız. Reklamlar
sönmüş, pəncərələr qaranlığa qərq olmuşdu. Yalnız küçə
çıraqları yanırdı, bir də qapısı qıfıllı dükan vitrinləri işıqlı idi.
Fuad zümzümə etməyə başladı: "Deyirlər ki, toy olacaq,
Məşdibad arvad alacaq... Bəs nə zaman, nə zaman toy olacaq?"
— Yuxudurmu bütün bunlar, ilahi? Bu odurmu, Fuad
Mehdiyev, Fuad Qurban oğlu Mehdiyev, Qurban kişiylə
Çərkəz arvadın oğlu, 1936-cı ildə Bakıda doğulmuş, ali təhsilli
memar, layihə bürosunun əməkdaşı — bu odurmu? Bu
388
mənəmmi? Gecə saat ikidə oxuya-oxuya, fit çala-çala Bakı
küçələrini dolaşıram? Mənəm, özüməm ki, varam, Fuad
Mehdiyev, Fuad Qurban oğlu Mehdiyev, iyirmi beş yaşlı
memar, özü də hardan gəlirəm? — Şövqü Şəfizadəgildən...
Şövqü Şəfizadə, qotazlı göy pamazı pijama pencəyində,
ayaqlarında yumşaq məst... Həmin o Şövqü Şəfizadə ki...
Bilqeyis xanım. "Bilirəm, Fuad, sənin zoğal mürəbbəsindən
xoşun gəlir"... Həmin o Bilqeyis xanım ki... Pah atonnan!
Doğrudan, deyir sən öz saydığını say, gör fələk nə sayır!
Fələyin işin bilmək olmazmış doğrudan. Beş il bundan qabaq
kimin ağlına gələrdi ki, mən, biçarə tələbə baba Fuad
Mehdiyev Şövqü Şəfizadəylə, həmin o Şövqü Camaloviç
Şəfizadəylə qohum olacam? Fuad? Hansı Fuad? Hə, Şövqü
Camaloviçin kürəkənini deyirsiz? Dünən zaqsa getdilər... Sınaq
müddəti gözləməli də olmadılar. Şövqü zəng vurdu, gələn kimi
kəbinlərini kəsdilər...