kimi bəyirir.
Fuad səs gələn səmtə boylandı və nəhayət onların
siluetlərini seçdi. Küçənin o biri tinində qaraltılar görünürdü.
Fuadla onların arasında kiçik bir bağ vardı, ağaclar tindəki
səhnəni aydın seçməyə imkan vermirdi, amma hər halda, Fuad
səkinin yanında dayanmış "Moskviç"i gördü. İki kişi
üçüncüsünü — yalvaran da görünür, bu üçüncüsü idi —
sürüyə-sürüyə maşının açıq qapısına tərəf aparırdılar. Dartılan
adam ayaqlarını yerə dirəmişdi. Qolları onu aparanların
qoltuqları arasında bərk-bərk sıxılmışdı, bədəni maili
vəziyyətdə idi. O, maşının açıq qapısı ağzında dayanmış
dördüncü adama yalvarırdı...
Fuad dördünün də cavan olduqlarını təyin edə bildi...
Sürüklənən:
—Sənə qurban olum, Nəcəf! —deyə yenə maşının yanında
dayanana yalvardı. — Ətağa cəddi bilməmişəm...
Fuad, "Qorxaqdır, — deyə düşündü, — elə ona görə də
satqındır. Lap yəqin kimisə satıb, bunlar da indi cəzasını
verəcəklər".
Onu dartıb lap maşının qapısına yaxınlaşdırmışdılar.
392
—Sənə qurban olum... — O, bəm səslə yalvarırdı, görünür,
qışqırıb haray qaldırmaqdan qorxurdu. Həm də kim idi gecənin
bu vaxtı harayına çatan. İmdadına yetən olsa da, yetən yetənə
kimi bunun işini bitirərdilər. O da başa düşürdü vəziyyəti,
maşının qapısında dayanan Nəcəf adlı adama yalvarırdı,
görünür, burada böyük həmin o Nəcəf idi.
Nəcəf:
—Yaxşı, mumla, oğraş! — dedi. — heç olmasa gəbərəndə
kişi kimi gəbər!
—Nəcəf, anam yazıqdır e...
—Sənin anavı da, bacıvı da!.. — Nəcəf söydü.
"İndi ölüm mütləqdir,— deyə Fuad düşündü — ya söyülən
ölməlidir, ya söyən. İki nəfər şahidin yanında anasını, bacısını
söydü. İndi bu gen dünyada ikisinə yer qalmadı, mütləq biri
ölməli, biri qalmalıdır. Söyülən sağ qalsa, mütləq fürsət tapıb
söyəni öldürəcək. Amma çətin sağ qala — onların əlindədir,
onlar — üç, bu — tək. Basacaqlar maşına, aparıb öldürəcəklər
xəlvət yerdə, sonra da boğazına daş bağlayıb atacaqlar
qayalıqdan dənizə, heç meyiti də tapılmayacaq" — nədənsə
Fuad bu səhnələri bütün