n çılğınlığıyla gördü və birdən də
sarsıldı. Sanki yalnız indicə qəfilcə dərk elədi ki, söhbət canlı
məxluqdan gedir. Qorxaq da olsa, satqın da olsa, özünü əskik
də tutsa, hələ yaşayan, nəfəs alan, yalvaran, anasını yada salan
insandan... Yarım saat, bir saatdan sonra isə həmin adam yer
üzündə olmayacaq — nə boğuq nəfəsi, nə yalvarışları, nə anası
haqqında yaddaşı... Sonra milis izə düşsə, canilər tutulsa,
cəzalandırılsa belə bütün bunların ölən üçün heç bir fərqi
yoxdur. Hər şey indi, bax bu an, onu maşına basanacan həll
olunur. Əgər indi onun imdadına çatan olmasa... Kim çatacaq?
Küçə bomboş idi. Vaqiənin yeganə şahidi Fuad idi; bunu
düşünən kimi, bütün başqa fikirlər və lövhələr də başından ani
sürətlə keçdi. O, Fuad, qarışmalıdır. Köməyə çatmalıdır. Onlar
üç nəfər olsa da, hər halda Fuad bir şey etməlidir. Haray
qaldırmalıdır, bəlkə eşidən oldu. Yəqin ki, silahlıdırlar. Bıçaq
393
ya tapança? Bəlkə də hər ikisi. Mən daş götürə bilərəm yerdən.
Bir az yaxınlaşıb vıyıldadaram üstlərinə, həm də qışqıraram,
guya kimisə, yaxında olan yoldaşlarımı çağırıram. Bəlkə
hürkdülər... Bəlkə də yox... O zaman... Fuad dəfələrlə öz
ölümünü yuxusunda görmüşdü. Qəribədir, ömrünün son anını,
yəni əsl ölüm dəqiqələrini görmürdü, sərmərib ayılırdı həmişə.
Amma bu ana qədər olan bütün ərəfəni dəfələrlə görmüşdü.
Həm də bütün canlı təfərrüatıyla: məkanı, hədə sözlərini,
motivləri, səbəbləri və nəhayət, cinayət silahını... Yuxularında
nədənsə onu həmişə bıçaqla öldürərdilər... Bəlkə elə yuxuları
bax, bu gecəki aqibətinin qəribə bir sirlə qabaqcadan
aşkarlanmış, xəbər verilmiş sədası imiş... Deməli, Fuadınkı da
burayacanmış... Qəza! Bu da qəza!.. Sabahkı toya nə mane ola
bilərdi? Bu da qəza! Melodrama. Amma toydan sonra yox,
toydan bir gecə qabaq. Həm də ikisi yox, ancaq bəy. Dul
qalmış arvad: axı rəsmən Rumiyyə onun arvadı idi, kəbin
kağızı budur, bax, pencəyinin cibində, möhürləri də hər ikisinin
pasportunda. Bir az ağlayar Rumiyyə, sonra təsəlli