tapar...
Keçən səfərki kimi... Ovçuyla olan kimi... Ovçunu Fuad əvəz
elədi... Fuadı da əvəz eləyən tapılar, hər halda ata-anası
Rumiyyəni darda qoymaz... Ovudarlar, təskinlik verərlər,
başını qarışdırıb səyahətə apararlar... Sonra da ərə verərlər... Üç
aydan, altı aydan, bir ildən sonra. Görəsən, yenədəmi həmin
restoranda olar toy? Yenədəmi "Rossiyada" üç otaq?
"Çalançılar çuşka kimi çalmasınlar, filəməsinlər". Rumiyyənin
toy paltarı necə, özünə qismət olmadısa, qonşu qızınamı
satılacaqdı, ya saxlayacaqdı özündə — gələcək toyu üçün... Nə
qəribə fikirlər gəlir adamın başına, ilahi!..
Qətlə məhkum olmuş adamın başını, bədənini artıq maşının
içinə basmışdılar, amma ayaqları hələ çöldə idi, hələ də
çapalayırdı. Çöldə olan ayaqları, sanki həyatın son qarışı olan
səkiyə mıxlanmışdı, ayaqlarını heç cür yerdən qopara
bilmirdilər, odur ki, maşın qapısı da bağlanmırdı...
394
***
—Dayanın!.. — deyə Fuad var səsiylə bağırdı. — Haray, ay
camaat, adam öldürürlər. Şövqü, Əhməd, Məmməd bəri gəlin!..
O, bağın içindən qaçdı, ağacların dibindən daş götürdü,
özünü maşına yetirdi, daşı oğlanlardan birinin başına çırpdı,
məhkumun bir qolunu azad etdi, çiynini maşının qapısına
verib, qapını bir az araladı və elə həmin anda kürəyində
əvvəlcə müdhiş bir soyuqluqla təmas, sonra dəhşətli ağrı hiss
elədi, sanki bel əzələləri birdən-birə qıc oldu! Başı da birdənbirə
elə bil ağırlaşdı, sanasan bütün beyni yumruq kimi yığıldı,
sonra tuluq kimi partlayıb axdı, gözlərinin bəbəklərinə doldu,
gözləri böyüyüb hədəqəsindən çıxdı. Fuad əvvəlcə gözlərinin
tutulduğunu, sonra isə öldüyünü dərk etdi və sonra artıq heç bir
şey dərk etmədi…
Bilqeyis xanım qara kəlağayısının ucuyla gözlərini silə-silə
meyit sifətinə düşmüş Rumiyyəyə təsəlli verirdi.
—Mənim bədbəxt balam, kim sənin taleyini qarğayıbmış ay
qızım, görüm onun balaları qan qussun. İkinci dəfədir sənin
bəxtin belə qara gətirir, ay tifil...
Şövqü qohumlardan hansınasa tapşırıq verirdi:
—Buz gətirin, istidir,