heç vaxt
onun valideynlərinə müraciət etmirdi. Əriylə danışanda,
onlardan söz düşəndə "atan" ya "anan" deyir.
Fuad həmişəki kimi uşaqların səhər səs-küyünə oyanmışdı,
Rumiyyə və uşaqlar Fuaddan bir saat qabaq durardılar. 7-də
Rumiyyə oğlanlarını yedizdirir, günorta yeməklərini
396
çantalarına qoyur, səkkizə on beş dəqiqə qalmış Qasım onları
məktəbə aparır, Fuadın dalınca qayıdırdı. Fuad səkkizdə durur,
səhər yeməyini yeyir, üzünü qırxır və doqquza on beş dəqiqə
qalmış aşağı düşürdü... Qasım düz on iki dəqiqəyə onu işə
çatdırırdı...
Oğlanlarının məktəbə maşınla getmələri heç Fuadın
ürəyindən deyildi... Amma bu dəb Pərvizin uşaqlığından
qalmışdı. Yeddi il bundan qabaq Pərviz birinci sinfə gedəndə
onu tək buraxmadılar evdən. Ancaq onda yaxşı idi, Pərviz
ikinci növbədə oxuyurdu. Fuad tənəffüsə maşınla evə gəlirdi
(onda sürücüsü Qasım deyildi, Raçik idi), nahar edirdi və
tənəffüsdən sonra işə qayıdanda Pərvizi də maşınla məktəbə
qoyurdu.
Üçüncü sinifdən Pərviz özü təkbaşına gedib-gəlməyə
başladı. Amma iki il bundan qabaq Ceyhunun məktəb yaşı
çatdı. Birinci il onun da işi asan idi — ikinci növbədə idi və
yenə də Fuad, indi artıq təzə iş yerindən tənəffüsə gəlibqayıdanda
(burada sürücüsü Qasım idi) kiçik oğlunu məktəbə
atardı. Bu ildən tərs kimi Ceyhunu da, Pərvizi də birinci
növbəyə keçirdilər. Qasım səhərlər bir saat tez gəlməli oldu.
Qasım evə məhrəm adam idi, vaxtilə Şövqünün şoferi olmuşdu.
Rumiyyə Qasımın gözləri qabağında böyümüşdü. Fuad təzə
vəzifəyə keçəndə Qasımı şofer götürməyi də ona elə Şövqü
məsləhət bilmişdi. Odur kı, Qasım işə bir saat tez gəldiyinə
görə donquldanıb eləməzdi. Həm də (yenə Şövqünün məsləhəti
ilə) Fuad ona lazımi hörmət edirdi; imkan olan kimi buraxırdı,
spidometrdə qeyri-mütənasib çoxalan rəqəmlərin fərqinə
varmırdı; bilirdi ki, Qasım tamahkar deyil, maşına yaxşı baxır,
maşını hissə-hissə söküb talayan, saz detalları nimdaşıyla əvəz
edən nacins şoferlərə oxşamır. Azdan-mazdan xırda-para
xaltura