a qazancı varsa, halal-xoşu olsun. Neçə baş külfət
saxlayır. Qasımın dəqiqəsinə söz ola bilməzdi. "Baş üstə Fuad
qədəş, düz səkkizin yarısında qapunda cabəca hazıram",
"Gözüm üstə, Rumiyyə qızım, düz ikinin yarısında
397
qulluğundayam".
Amma hər halda uşaqların maşınla məktəbə getmələri Fuadı
heç açmırdı. Əvvəla, belə şeyə yaxşı baxmırlar, xüsusilə son
vaxtlar ciddi yanaşırlar belə məsələlərə: hökumət maşınını
şəxsi məqsədlər üçün istifadə etmək — filan, peşməkan.
Eşidib-bilən olacaq, mütləq. Çatdırıb eləsələr yaxşı düşməz.
Ancaq nə etməli, Fuadın bütün gün ərzində başını qaşımağa
macalı olmurdu. — "Zəhmət çəkib bir saat tez dur, apar. —
Mümkün deyil, gecələr ikidən, üçdən tez yatdığım olmur, mən
yazıq da, sutkada heç olmasa beş-altı saat yatıb yuxumu
almalıyam, ya yox... Yuxusuz gecədən sonra günün bütün
gərginliyinə tab gətirmək asan işdir bəyəm? — Arvadın
aparsın, işləyib eləmir, nə olar, əgər..." Xəyali müsahibin bu
dəlilinə Fuad dürüst və dəqiq cavab tapa bilmirdi. Necə izah
edəydi ki, Rumiyyə heç vədə buna razı olmaz. "Onsuz da
yuxuma haram qatıb yeddidə dururam, sənin uşaqlarının
yeməyini hazırlayıram, bu bəs deyilmiş, geyinib-kecinib
məktəbə də getməliyəmmiş, bilməmişik... Bəs onda, görəsən,
bu maşın nə üçündür? Ancaq elə sən cənabı işə aparıbgətirmək
üçün? Özün bil, səninçün burada bir çətinlik varsa,
papama deyim, hər səhər maşınını göndərsin..." Rumiyyə belə
cavab verərdi. Şövqü də belə deyərdi, Bilqeyis xanım...
Rəhmətlik Bilqeyis xanım sağ olsaydı, o da yəqin belə
deyərdi...
Ancaq Fuadın heç bir vaxt açıq bildirmədiyi narazılığının
başqa səbəbi də vardı. Oğlanlarının məktəbə maşınla getmələri
ona öz uşaqlığını xatırladırdı. Çox adam, görürsən, uşaqlıq
illərini yüngülvarı qəribsəmə, həzin qüssə duyğularıyla yad
edir. Amma Fuad öz uşaqlığına nifrət edirdi. Uşaqlığının
qəfildən yaddaşına qayıdan hər parçası onda yalnız məyusluq,
əsəbilik, pərişanlıq hissləri oyadırdı.
O vaxtlar maşınlı valideynlər daha az idi, şəxsi