maşını
olanlar isə, heç ümumiyyətlə yox idi. Hər halda Fuadın
oxuduğu məktəbdə yox idi belələri. Amma idarə maşınları olan
398
valideynlər tək-tük də olsa var idi və hətta belə birisinin oğlu
Fuadla bir sinfə düşmüşdü. Özü də tərs kimi bir parta arxasında
otururdular. Müharibə təzə qurtarmışdı. Fuadın parta
qonşusunun atası hansı nazirlikdəsə yüksək rütbə sahibiydi.
"BMV" maşını vardı. Oğlanın nə adı Fuadın yadında qalmışdı
(Ramiz? Rəşid? Rasim?), nə də sifəti. Bircə o yadında idi ki,
Ramiz — Rəşid — Rasimin saçları qıvırcıq idi. Xırdacaxırdaca
qıvırcıqlar — qoyun tükü kimi. Ramiz — Rasim —
Rəşid birinci sinfə iki həftə gec gəldi, sentyabrın ortaları idi —
dərslər çoxdan başlanmışdı. Fuadgil artıq bir neçə hərfi
keçmişdilər; yəni Fuad özu məktəbə getməmişdən bir neçə ay
əvvəl də demək olar ki, bütün hərflari tanıyır və hətta
höccələyə-höccələyə sözləri qurub oxuya da bilirdi. Yüzəcən
saya bilirdi. Təzə gələn oğlan da hərflərə bələd imiş,
"Yeddiyə", "yedi" deməsinə baxmayaraq sayıb yüzdən o yana
da keçirdi. İki həftə gecikməknən heç nə itirməmişdi. Geri-zad
qalmamışdı.
Nədənsə onu Fuadın yanında oturtdular. Fuad indi başa
düşür ki, niyə oğlana məhz Fuadın yanında yer verdilər, daha
doğrusu bu yeri niyə saxlamışdılar. Rəşid — Rasim — Ramiz
üçün. Fuadın atası — Qurban müəllim həmin məktəbdə dərs
deyirdi. O vaxtlar hələ müdir deyildi. Müdir bir ildən sonra,
Fuad ikinci sinfə keçən vaxt oldu. Müharibədən təzə qayıtmışdı
Qurban müəllim. Döşü medallarla doluydu. İki ordeni də vardı,
amma qıçının birini davada qoyub gəlmişdi. O vaxtlar Qurban
müəllimin məktəbdə, müəllimlər arasında yalnız zəhmi deyil,
nüfuzu, xətri-hörməti də böyük idi... Başına and içirdilər.
Fuada da elə ilk gündən atasına görə hörmət edirdilər. Sinif
rəhbərləri Mina müəllimə onu birinci partada otuzdurdu.
Yanındakı yer boş idi. Yəqin ki, müəllimlər Ramiz — Rəşid—
Rasimin gecikəcəyindən xəbərdar idilər. Nə isə, sentyabrın
ortalarında təşrif gətirib buyurdu, Fuadın