çəkəndə qızlar pıqqıldaşardılar.
Aman allah, bu andıra qalmış "BMV" Fuada nə qədər
olmazın əziyyətlər verərdi. Bir dəfə, heç olmasa bircə dəfə o,
400
maşına minməyi necə də arzulayardı, ilahi!,. Qəribədir, indi
gülməli görünən bu arzu, indinin özündə də onun yaddaşında
məzəli bir xatirə kimi deyil, bu günəcən qövr eləyən bir nisgil
kimi, həsəd, qısqanclıq, izzət-nəfəs əzabları və amansız bir
ehtiras kimi, qarşısıalınmaz, dözülməz cazibə qüvvəsinə malik
olan həvəsin yanığı, acısı kimi qalıb. Hafizəsindən qovduğu
həmin xatirələr hərdən-birdən ani, keçəri, tələsik lövhələr kimi
zehnində alışıb sönüncə Fuad anlayırdı ki, "BMV"-li oğlana
ikili, haçalanmış münasibəti — meyli-nifrəti əbəs deyilmiş.
Oğlan başqa bir həyat tərzindən gəlmiş elçi idi, qızıl saatlı,
"BMV"-li, yay əyləncələri dərsə iki həftə gecikməyə imkan
verən bir həyatdan və bu həyatın şirnikdirici, nəfsi
qıcıqlandırıcı şövqü Fuadı cəzb edir, çəkirdi və eyni zamanda
çatılmaz bir sərab kimi görünərək nifrətini, yanığını, kinini
közərdirdi. "BMV"-li oğlanın özü də yeddi yaşlı yaşıdının
qəlbində cücərən, kükrəyən, boğulan və yenidən dirçələn bütün
bu müxtəlif və mürəkkəb hisslərin yaşamasına əsas verirdi. O,
uşaqların hamısıyla çox tez ünsiyyət bağladı. Amma Fuada
daha artıq yaxınlıq göstərirdi və bu sıx təmasın məntiqi nəticəsi
olaraq bir həftə sonra Fuad parta qonşusunun dəvəti ilə
"BMV"-yə minmək imtiyazını qazanmasaydı, sonrakı
peşmançılıqlar da baş verməzdi, ruhi əzablara da qatlaşmalı
olmazdı... Neçə gün idi ki, Fuad dərsdən sonra Rəşid — Rasim
— Bəşir — Arif hər nə idisə gədənin adı — o qıvırcıq saç
oğlanın maşınında dərsdən birgə gedirdilər.
Fuadgil oğlanın yaşadığı binadan tam əks bir istiqamətdə
olurdu. Amma buna baxmayaraq o, maşınla oğlangilin
tininəcən gəlir, burda hər ikisi maşından düşür, şofer oğlanı
pilləkənlə üçüncü mərtəbəyə qaldırır, Fuad isə iki tin geri
qayıdıb tramvaya minirdi.
Günlərin bir günündə isə elə dərs vaxtı qıvırcıqbaş oğlan
birdən Fuadın