n qulağına əyilib pıçıldadı:
—Bu gün səni maşınla aparmayacam.
Bu bəyanat o qədər gözlənilməz, o qədər qəfil idi ki, əvvəl-
401
əvvəl Fuada çatmadı, ona elə gəldi ki, nə isə düz başa
düşməyib, düz eşitməyib. Qonşusuna tərəf çevrilib
—Nə? — deyə soruşdu.
Fuadın yadındadır, indiki kimi yadındadır ki, oğlan
gülümsünürdü, elə mehriban, elə xoş gülümsünürdü ki… Və
gülümsünə-gülümsünə də, çevrilib Fuada baxmadan dodağının
altında yavaşcadan təkrar etdi:
—Deyirəm, bu gün səni maşına qoymayacam.
Ən qəribəsi, Fuadın sonrakı anlayışlarına görə ən dəhşətlisi
isə o idi ki, Fuad belə gözlənilməz sərt rəftar üçün heç bir əsas
verməmişdi. Heç bir əsas. Heç bir sözüylə, heç bir hərəkətiylə
qıvırcıqbaşa zərrəcə toxunmamışdı — dünən mehriban görüşüb
ayrılmışdılar, bu gün səhər də eyni mehribanlıqla
görüşmüşdülər. Bəs bu qəfil cəzanın səbəbi nə idi? Bəlkə bunu
oğlana evdə ata-anası tapşırmışdı. O vaxt belə bir fikir Fuadın
ağlına gəlməmişdi, ancaq çox sonralar, hafizəsinə həmişəlik
həkk olunmuş bu epizod haqqında ara-sıra düşünərkən, Fuad
yenə də bu fikri — yəni ultimatumun səbəbini valideynlərin
təkidində görmək fikrini — rədd etmişdi. Çox sonralar, bu
barədə fikirləşərkən, o, nəhayət səbəbi dərk etmiş və Fuada elə
gəlir ki, tam doğru dərk etmişdi. Qıvırcıqbaş oğlanın
gözlənilməz şıltaqlığının bircə səbəbi vardı: ərköyünlük.
Gücünü bilən və duyan bir şəxsin özündən asılı bir varlığı
sındırmaq, mütiləşdirmək, alçaltmaq zövqü... Acizə zalımlıq.
Əlbəttə, qıvırcıqbaş oğlan ciddi düşünülüb-daşınılmış bir plan
üzrə davranmırdı, qarşısına konkret bir məqsəd — məhz Fuadı
sındırmaq məqsədi qoymamışdı; bu sövq-təbii bir ehtiras idi və
məlum deyil — sonrakı yetkin həyatında, yaşa dolduqda da
oğlan bu naqis ehtiraslarını yaşatdımı, yaxud butün bunlar elə
uşaqlıq qəddarlığı səviyyəsində əriyib getdi... Hər halda o vaxt
qəti səslə bəyan olunmuş bu qərar, "səni maşına qoymayacam"
hökmü tam bir soyuqqanlılıqla çatdırılmışdı Fuada və ən
dəhşətlisi o idi ki, Fuad