sonra
qəfildən yuxusu qaçanda. Adətən yuxusundan şikayəti olmazdı.
Gecə təqribən birdə, ikinin yarısında çarpayısına uzanardı,
jurnalları adda-budda vərəqləyib bir qırağa qoyardı, gecə
çırağını keçirərdi və dərhal da yuxu girdabına qərq olardı.
Nadir hallarda, ildə-ayda bir dəfə, yarım saat-bir saat yuxusu
gecikərdi və o zaman başına hər cür ilan-qurbağa fikirlər
gələrdi. Şövqü demişkən: "əhvalı mütəğəlğəl" olardı. Ancaq,
xoşbəxtlikdən, bu dolaşıq fikirlər kələfini seçib sonalamağa,
arıtlayıb durultmağa, keçirdiyi bu qəribə halın qəribəliyini dərk
etməyə macal qalmırdı. Yuxu sayıq havadar kimi özünü
yetirirdi, onun sakitliyinə qahmar çıxırdı. Bir də səhər üzü
oyananda gecə nələr barəsində fikirlər etdiyi heç yadına da
düşmürdü. Daha doğrusu, yadına salmağa heç bir həvəs,
"əşəddi-ehtiyac" duymurdu.
Durdu geyindi, yuyunmaq otağına keçdi. Ağ və mavi çex
kafelləriylə zövqlə işlənmiş hamam otağı, ağappaq vannanın,
mütəhərrik çiləyin, şəffaf su üzü kimi aydın dairəvi güzgünün,
əlvan sabunqabının, diş pastalarının, cürbəcür şampunların,
təraşdan qabaq və təraşdan sonra kremlərin, kişi odekalonunun,
dırnaq qayçısını səliqəsi, hər əşyanın — bədən təmizliyi, yaxşı
ovqat, gümrah ruh üçün hazırlanıb yerbəyer edilmiş bütün bu
xırda, fəqət gərəkli əşyalar dünyasının sahmanı — Rumiyyə
tərəfindən və onun sərt təlim sistemiylə tərbiyələnmiş oğlanları
405
tərəfindən, elə Fuadın özü tərəfindən ciddi səylə qorunan bütün
bu səhman—səliqə — hərdən onu sıxır, bıqdırırdısa da daha
çox hallarda sevindirir. Gözünü, könlünü oxşayırdı. Hətta
dəsmallar asılqanının üstündə də Rumiyyə səliqəylə dörd kiçik
kağız parçası yapışdırmışdı: "Fuad", "Rumiyyə", "Pərviz",
"Ceyhun" — hərənin öz dəsmalı — qətfəsi vardı və bu
rəngbərəng məhrabalar heç bir vaxt dəyiş-düyüş düşməməliydi.
Fuad kabinetinə keçdi, "Filips" markalı elektrik üzqırxan
maşınını cərəyana qoşub güzgü qarşısında dayandı. Üzünü
qırxa-qırxa axar-baxarlı eyvanlarından açılan geniş mənzərəni
seyr edirdi: