: eniş-yoxuşlu Bayıl burnundan Zığ təpələrinə qədər
mavi xalı kimi sərilmiş Xəzər açıqlığında nə qədər
cilovsuzdusa da, burada, limanda, halqavarı körfəzin içində
həmişə sığallı, hamar, yatımlı olurdu. Dünən sulardan qalxıb
şəhərin siluetlərini görünməz, sezilməz etmiş duman, bu səhər
tamam yoxa çıxmışdı, səma açıq-aydın, tərtəmiz idi və Narginə
qədər şəhərin, dənizin bütün lövhəsi ən xırdaca detallarına kimi
görünürdü. Narginin özü də ovuc içindəymiş kimi seçilirdi.
Liman içində bir neçə gəmi vardı, burnu dəbərmiş katerlər də
belədən-belə şığıyırdı. Fuadın fikri üzündə olsa da, gözünün
qırağıyla şəhərin səhər mənzərəsinə baxırdı — yaxın bulvarın
dümdüz xiyabanlarına, Bakının orasında-burasında boy verib
ucalan çoxmərtəbəli binalara — həmişəki kimi müştəri gözüylə
baxırdı. Çoxmərtəbəli binalar doğrudan da Bakının siluetini
çox dəyişib, əlbəttə, onları daha münasib, daha dəqiq
paylaşdırmaq olardı şəhər sahələrinə... Sağlıq olsun, hələ çox
işlər var görməli bu şəhərdə. Bu şəhər onun — Fuadın şəhəri
idi. Burada doğulmuşdu, burada böyümüş, oxumuş, evlənmiş,
əvvəl oğul, sonra ər, sonra ata olmuşdu. Haçansa baba da
olacaqdı. Haçansa ölüb gedəcəkdi və bu şəhərin torpağına
gömüləcəkdi. Görəsən, hansı qəbiristanlıqda basdıracaqlar
onu? Hər halda şübhəsiz, ümumi qəbiristanlıqda yox.
Qapının zəngini eşitdi. Rumiyyə açdı.
—Hə, gətirmisiz? Necə verəcəyik?
406
Rumiyyə pul dalınca otağa keçdi. Fuad anladı ki,
mağazadan ərzaq gətiriblər. O gün Rumiyyədən xahiş eləmişdi
ki, yaşıl noxud sifariş versin, görəsən yadından çıxmayıb ki?..
Dəhlizə keçdi, qarabuğdayı oğlanın ədəblə verdiyi salamı aldı.
Döşəməyə qoyulmuş iri həsir zənbilə gözucu baxdı. Bir kilo
yağ, ət, yumurta, dörd şüşə borjom, toyuq, smetan, iki banka
yaşıl noxud vardı zənbildə. Rumiyyə pulunu gətirdi, kağıza qol
çəkdi və zənbili boşaltdı, şeyləri mətbəxə, buz dolabına
daşımağa başladı. Fuad da mətbaxə keçdi. Rumiyyə qayqanaq
bişirirdi, saçaqlı dama-dama süfrənin üstündə al